Nu op radio Emmen
de Ekster
Wat een weer was dat zaterdag! Na een ochtendje tuinwerken, kwam 's middags Alex met het voorstel om een stukje te gaan fietsen. Het kom er geen betere dag voor zijn. Dus al vroeg in de middag bestegen we onze stalen rossen om de uitbundig groene omgeving te gaan bewonderen. Van uit Emmen fietsten we door Barger-Oosterveld en via Nieuw Dordrecht naar Klazienaveen. Onderweg verheugden we ons erop om in Klazienaveen een terrasje te pakken. Heerlijk met zulk weer. Via de Brugstraat kwamen we op de plek waar eens de Dordtse brug lag. Het nieuwe Klazienaveen was nog steeds wennen. De ovonde en daarbij “het schip”. Maar goed, het weer was prachtig en we roken, figuurlijk dan, de koffie al. Maar fietsend over de ovonde hoorden we vrolijk gezang. Op het plein voor het schip stond een shantykoor zijn uiterste best te doen. We stapten af en zetten onze fietsen weg en bleven even luisteren.
Na twee liedjes besloten we naar de andere kant van het schip te lopen. Tenslotte is daar een groot en gezellig terras. Ook halverwege het schip was een klein terrasje gemaakt, maar slechts een paar mensen zaten daar en er was nog plaats genoeg. Het bevreemdde ons niet, want toen we ter hoogte van de tafeltjes waren, stonden we precies tussen twee Shantykoren in. Alex begon te grinniken. “het ultieme stereo geluid”, vond hij. “Als nu nog van beide kanten nog het zelfde liedje kon komen, zou het perfect zijn”. Ook ik schoot in de lach. Dat kon inderdaad wel leuk zijn, maar nu bevochten de klok van Arnemuiden en my bonnie die over the ocean was elkaar in een kakofonisch duel. We lieten het terrasje maar achter ons en liepen snel verder. Het grote terras bij het schip was overvol. Ook hier een shantykoor dat zijn uiterste best deed en nergens een plekje te bekennen waar we even de benen konden strekken.
We bleven maar weer even staan luisteren en we waren beslist de enigen niet! Toen het zeemanslied ten einde was viel er even een stilte. Een stilte die door een ekster gebruikt werd om luid kakelend vanuit een boom op te vliegen. In die zelfde stilte klonk het naast Alex: “de moordenaar”. Alex keek verbaasd opzij. Naast hem stond een zomers gekleed echtpaar van een jaar of 50. De vrouw stootte haar man aan en siste: “stil joh”! Verschillende hoofden draaiden onze kant op, maar gelukkig voor de vrouw werd de aandacht weer weggetrokken door het shantykoor dat een nieuw lied inzette. Alex glimlachte vriendelijk naar het stel en stelde vast: “u houdt blijkbaar niet zo van eksters”. “Nou, nee”, zei de man schouderophalend, “van mij mogen ze allemaal afgeschoten worden”! “Thijs joh, stil toch”, suste zijn vrouw. Maar Thijs liet zich niet sussen en zei verontwaardigd tegen Alex: “moordenaars zijn het meneer, echte moordenaars”! Alex haalde de schouders op en vroeg: “een ekster”?
“Ja meneer, een ekster! Er hangt bij ons in de tuin een vogelhuisje met jonge koolmezen en ik heb vanochtend tot drie keer toe zo'n rotbeest weg moeten jagen, die boven op dat huisje zat en met die lange rotsnavel de kleine koolmeesjes uit het vogelhuisje probeerde te vissen. De rotbeesten!” Zijn vrouw sjorde aan zijn arm, maar hij liet zich niet intomen. “Het lijkt de maatschappij wel. De kleintjes zijn vogelvrij en de slechteriken zijn beschermd!”
Weekschijf
