Nu op radio Emmen
Windenergie
Alex kwam zondag verheugd binnenstappen. “Ta da”, zei hij uitbundig, terwijl hij een keer om zijn as draaide: “kijk eens! Nog helemaal droog”! Mijn vrouw en ik schoten in de lach, omdat de herinnering aan vorige week, toen Alex door en door nat binnen stapte, nog vers was. We zagen hem nog staan, het water druipend van zijn lichaam. Ja, het was nu gelukkig heel ander weer. “Heel ander weer?” zei Alex verontwaardigd, “het is nu weer om de buitenlucht in te gaan”. En hij droeg luid voor: “daar buiten, waar alle vogeltjes fluiten”. Ik kon hem alleen maar gelijk geven. Het was inderdaad weer om een stukje door de natuur te lopen. We trokken dus onze loopschoenen aan en, ja, ik schaam me eigenlijk om het te zeggen, pakten de auto en reden de paar kilometer naar het Oosterbos. Aan de kant van Klazienaveen gingen we erin en het viel op hoe snel de natuur er voor zorgde om de kaalslag die er had plaatsgevonden, onzichtbaar te maken. Overal ontsprong nieuw jong groen. Een lust voor het oog. Alex bezag het nieuwe groen ook met duidelijk genoegen. “Ah”, zuchtte hij, “wat is de natuur toch heerlijk mooi”! Ik moest er om lachen. “Heerlijk mooi, kun je het eten dan?”, vroeg ik. Alex schudde het hoofd. “Nee”, zei hij ernstig, “eten kun je het niet, maar het is toch heerlijk, want als je zo rondkijkt, kan je er weer een hele week tegen”. Hij had, zo als gewoonlijk weer gelijk!
Een poosje liepen we in een stilzwijgen door. Ieder met zijn eigen gedachten en een heerlijk zonnetje boven ons beiden. Na een poosje verbrak Alex het stilzwijgen. “Heb je deze week nog dat stuk in de krant gelezen over de werkgroep tegen de bouw van een windmolenpark in de veenkoloniën?” vroeg hij. Ik schudde ontkennend het hoofd. Ik had de kop gezien, maar het artikel niet gelezen. “Heb je er dan geen mening over”, hield Alex aan. Ik dacht even na en concludeerde toen dat er naar mijn mening veel te weinig gedaan werd met alternatieve energie. “Heb jij dat artikel wel gelezen dan”, vroeg ik Alex. Die grinnikte. “Alleen de kop streek me al zo tegen de haren, dat ik de pagina maar gauw omgeslagen heb”, verklaarde hij opgewekt. “Jij, met jouw uitgesproken mening over groene energie, hebt het niet gelezen?”, riep ik ongelovig uit.
Schaamtevol haalde Alex de schouders op. “Weet je”, verklaarde hij, “de kop alleen al zei zoveel over de huidige Nederlandse mentaliteit! De werkgroep is voor energie uit wind, maar de Veenkoloniën is niet de goede locatie! Zo is het op het ogenblik overal in Nederland, we zijn er voor, maar dan wel ergens anders en niet bij ons”. We liepen even stilzwijgend door, maar Alex ging al snel weer verder. “Weet je”, zei hij droevig, “een windmolen vervuilt de horizon, zegt men. En daarom is iedere locatie in Nederland ongeschikt. In Limburg vinden ze Drenthe een prima locatie, in Zuid-Holland zeggen ze, zet maar in Flevoland en daar vinden ze Friesland veel geschikter en ga zo maar door. Maar men is wel allemaal voor energie uit wind! Nederland ten voeten uit! Maar wedden dat alle tegenstand zo vervlogen is als een scheet in de wind?” Ik schoot in de lach. Wat een opmerking! Maar Alex was heel serieus. “Als men iedereen in een straal van bijvoorbeeld 10 kilometer een korting van 10% op zijn stroomrekening geeft, staakt zo'n werkgroep direct zijn activiteiten”!
Weekschijf.png)
