Nu op radio Emmen
Wilt u met me voetballen meneer?
Een echtpaar van middelbare leeftijd zat op een bankje in het park. Zij vonden het een ontspanning om in het weekeinde enkele uren daar door te brengen. Het mooiste voor hen was om de kinderen te aanschouwen die aan het spelen waren. Ze waren dol op kinderen maar helaas was hun huwelijk kinderloos gebleven. Terwijl ze daar zaten werd hun aandacht getrokken door een jongetje met lang krullend haar dat alleen met een bal aan het spelen was. Er waren meer kinderen die gezamenlijk aan het voetballen waren maar hij bemoeide zich daar niet mee.
Onder het spelen keek het jongetje steeds naar het echtpaar en opeens kwam hij huppelend met de bal in zijn handen naar hen toe. Hij bleef voor hen staan terwijl hij de bal liet stuiteren. Af en toe glimlachte hij even verlegen tegen hen maar hij zei niets. ‘Wat een mooie bal heb je daar,’ zei de man tegen hem. ‘Ja, van mijn moeder gekregen op mijn verjaardag. Mijn moeder zit daar op het bankje. Oh, en wanneer ben je jaardig geweest?’ vroeg de man. ‘Verleden week meneer. ‘En hoe oud ben je geworden? Zeven jaar, meneer.’
Hij bleef maar met de bal stuiteren terwijl hij de man af en toe vragend aankeek. Opeens zei hij, ‘wilt u met me voetballen meneer. Ik? Ja u. Vind je het niet fijner om met de jongens daar op het grasveld te gaan spelen. Nee, daar heb ik geen trek in,’ antwoordde de jongen. ‘Maar ik ben toch te oud om met je te spelen? Helemaal niet,’ zei de jongen. Hij werd nu een beetje brutaler want hij pakte de man bij de hand en sleurde hem als het ware mee naar het grasveld. De man had geen keuze. Hij moest met hem voetballen. De jongen genoot erg van het spel.
Hij wist van geen ophouden. Maar na een tijd vond de man het welletjes. Gelukkig voor hem werd de jongen door zijn moeder geroepen. ‘En hoe heb je het gevonden?’ vroeg de man aan de jongen. ‘Prachtig meneer. Gaan we nog eens weer voetballen? Jazeker,’ zei de man. ‘U bent zeker wel moe?’ vroeg de moeder van de jongen die intussen naar hen toe was gekomen. ‘Ach moe, maar ik zal het morgen wel in mijn spieren voelen. Je bent het niet meer gewoon en de jaren gaan tellen hè ?’ zei de man.
‘Maar ik vond het toch aardig van u dat u bereid was om met mijn zoontje te gaan voetballen. Want ziet u hij heeft geen vader meer die is namelijk overleden. Steeds vraagt hij me waarom hij niet kan spelen met zijn vader. Ik leg het hem dan uit maar het is moeilijk voor hem om het te begrijpen. Ja, dat geloof ik best,’ zei de man. ‘Kijk u bent nou een vader figuur voor hem geweest en daar was hij erg gelukkig mee. Hartelijk dank daarvoor. Oh, niks te danken hoor, ik heb het graag gedaan.
En als ik jullie hier weer eens in het park ontmoet dan wil ik wel een partijtje met hem spelen,’ antwoordde de man. Ze namen afscheid van elkaar en de man ging puffend naast zijn vrouw op de bank zitten. ‘Eh,eh, het valt niet mee met die oude stramme benen van mij. Zijn vrouw schoot in de lach. Toen hij een beetje uitgerust was zei hij, ‘ Gekke wereld eigenlijk. De vader heeft geen zoon om mee te spelen en omgekeerd heeft de zoon geen vader om mee te spelen. Ja,’ zei zijn vrouw en haalde diep adem. ‘Kom’, antwoordde hij. Ze stonden op en liepen gearmd verder het park in.
Weekschijf.png)
