Nu op radio Emmen
VOGELPOEP
Het was zomer een lekker temperatuurtje ik zat in de tuin en mijn buurman Ed ging zoals elke andere zondagmiddag met zijn hond Bruno wandelen. Opgewekt fluitend en keurig in het pak gestoken stapte hij de voordeur uit met de hond aan de riem. Bruno had klaarblijkelijk hoge nood want de eerste de beste boom die hij tegenkwam daar bleef hij al staan. Ed bleef dus gehoorzaam neuriënd met de riem losjes in zijn hand staan wachten terwijl hij rondkeek en genoot van het weer en de natuur. Maar opeens keek hij omhoog en wreef met zijn hand door het haar. Hij inspecteerde zijn hand en keek weer naar boven.
Ik dacht daar is iets naar beneden gekomen en ik wist ook wel wat want de dader vloog meteen weg. Ik hoorde Ed zeggen,’ Gatverdarrie poep.’ De vogel, naar mijn waarneming een kraai, had precies op zijn hoofd gepoept. Ed wreef zich nog eens over het hoofd keek vluchtig in het rond of iemand het ook had gezien en zei toen tegen de hond,’ kom op maak voort we gaan naar huis.’ Maar Bruno voelde daar kennelijk niet zoveel voor want hij verweerde zich maar moest uiteindelijk toch onderdanig zijn aan de baas. ‘Je bent vlug met de hond terug,’ zei ik een beetje plagend tegen Ed. ‘Ja, Bruno had vandaag niet zoveel trek om te lopen.’
Ed had natuurlijk niet door dat ik hem had gevolgd en alles had zien gebeuren. ‘Dat gebeurt toch niet zo vaak dat Bruno geen zin heeft om te lopen?’ zei ik. ‘Nee, nee,’ antwoordde Ed een beetje bits. Een koel pilsje? vroeg ik. ’Nee nu niet, dank je.’ Haastig stak hij de sleutel in het sleutelgat en ging naar binnen. Direkt daarop kwam zijn vrouw met de hond naar buiten. ‘Alweer met de hond lopen?,’ vroeg ik. Ze begon te gieren van het lachen. ‘Wat is er aan de hand, waarom lach je zo?’ vroeg ik.
‘Oh, oh. Ed die staat alweer onder de douche. Een vogel heeft hem op zijn kop gepoept en het is ook nog van dat dunne weet je. Hij kwam net onder de douche vandaan en nu moet hij weer. Hij is razend maar ik kan me wel bescheuren.’ Ik hield me van de domme en lachte met haar mee, terwijl ik zei,’ nou dat is erg vervelend voor hem maar ik vind het toch ook wel weer geinig. Laat hij dat maar niet horen dat jij het geinig vindt.’ Ed bleef een uurtje weg maar daarna kwam hij weer keurig in het pak gestoken naar buiten. ‘Hallo, die Ed ,‘ zei ik. ‘Hoe is het? Oh prima,’ antwoordde Ed. En hoe is het met de vogelpoep?, vroeg ik.
Hij keek me verbaasd aan. ‘Verrek hoe weet jij dat? Dat moet mijn vrouw aan je verteld hebben. Nee hoor, ik heb het zelf gezien. Zelf gezien? Verdomd nog aan toe, hoe is het toch mogelijk dat jij dat nu net moest zien,’ zei Ed. ‘Ja,’ ging hij verder, ‘Er zat een vogel in de boom waaronder de hond nou net zijn behoefte moest doen en die vogel had het blijkbaar op mij gemunt. Je kunt het geloven of niet maar mijn hoofd zat geheel onder de poep man. Volgens mij was die vogel aan de diarree. Ik kan er nu ook wel om lachen maar toen het gebeurde was ik wel even kwaad. Ik moest me twee keer na elkaar douchen.’
De vrouw van Ed stond achter het raam en stikte nog bijna van het lachen. ‘ Ja, ik maak ook van alles mee, ik ben nu eenmaal voor de pech geboren, zelfs de vogels moeten me al hebben,’ zei Ed. Hij schudde met zijn hoofd en zei,’ kom we moeten nog op bezoek.’ Hij lachte en ging naar binnen. Het woord vogelpoep heeft Ed nog lang moeten aanhoren.
Weekschijf.png)
