Nu op radio Emmen
Tour de France
Alex kwam zondag nat binnenstappen. Hij rilde. “Bah, wat een rotweer”, verkondigde hij. “Je zal maar vakantie hebben”. Hij liet zich met een plof op de bank zakken. “Ik hoop maar dat het in Parijs beter weer is, maar als ik gisteravond het weerpraatje op TV zag, kan het daar ook wel eens regenen”.
Hij was gekomen om bij mij de slotetappe van de Tour de France te kijken. Door de brand in de zendtoren van Hoogersmilde kon hij nog steeds niet ongestoord TV kijken. De ontvangst was nog steeds slecht. Terwijl buiten de regen nog altijd viel, keken we eerst naar de laatste aflevering van Mart Smeets' Avondetappe. Toen het programma afgelopen was, zuchtte Alex. “Dit is toch wel het einde van één van de leukste Tv-programma's die er zijn! Ik kan niet begrijpen dat ze bij de NOS zo'n ervaren en aangenaam presentator de laan uit sturen”. Weer zuchtte hij. “Monden vol van langer werken, maar ondertussen wordt Nederlands beste sportpresentator ontslagen omdat hij 65 wordt. Onbegrijpelijk!”, mopperde hij. Ik was het roerend met hem eens. Hier had je iemand die door wilde werken na zijn 65e en dan mocht het niet!
Het journaal begon en ik stond op om koffie te zetten. Toen ik terugkwam vroeg Alex zich af: “Hoe gek kan de wereld nog worden?”, terwijl hij naar het scherm knikte waar een reportage uit Noorwegen bezig was. Ik haalde de schouders op. De laatste weken hadden we ons dat al verschillende keren afgevraagd. Zouden we zonder het te merken oud geworden zijn? Tenslotte dat was de definitie van oud worden die mijn opa vroeger altijd gaf, als hem met zijn 90 jaar gevraagd werd of hij zelf vond of hij oud was: “oud ben je pas als je de wereld om je heen niet meer begrijpt”. Alex knikte. “Ik begrijp wat je bedoelt en ik moet eerlijk zeggen, dat er zoveel dingen de laatste tijd gebeuren waar ik niets van begrijp, dat ik waarschijnlijk stokoud ben. Nu weer dat gebeuren in Noorwegen. Je kan er met je hersens niet bij. Hoe komt zo'n halve zool tot zulke daden? Hij had beter naar Irak, Afghanistan of Pakistan kunnen gaan, dan had hij tussen geestverwanten gezeten”. Ondanks het trieste gebeuren, moest ik toch lachen. “Je weet toch dat hij juist tegen de Islam is”, vroeg ik hem. Alex grinnikte: “die is in die gebieden toch volop vertegenwoordigd”? Daar had hij een punt. “Het is alleen zo triest dat mensen met zulke verwrongen denkbeelden voornamelijk onder eigen mensen slachtoffers maken”, vond ik, “Irakezen in Irak en Noren in Noorwegen”! Alex knikte bevestigend. “Vergeet ook de Ieren in Noord-Ierland niet”, vulde hij aan. Hij dacht even na en zei toen: “fundamentalisme is in elke vorm verwerpelijk, of je nu moslim-, joods-, christen- of voetbalfundamentalist bent”. Ik kon hem alleen maar gelijk geven, maar toen begon het verslag van de Tour de France en zagen we dat het naar gedane arbeid goed rusten was. In ieder geval in de eerste kilometers. Maar toen werd het half vier en werd de sportuitzending onderbroken voor een extra journaal. We keken elkaar verschrikt aan. Zou er ergens weer iets ernstigs gebeurd zijn? Het bleek een herhaling te zijn van het eerdere journaal en om half vijf weer een herhaling. Het was of de NOS er geen genoeg van kon krijgen. Wij kregen er in ieder geval wel genoeg van. We schakelden maar over naar de BRT.
Weekschijf.png)
