Nu op radio Emmen
Tegenstellingen
Er zijn zo verschrikkelijk veel clichés. Te pas en te onpas worden ze gebruikt. Vaak zonder dat we er zelf erg in hebben. Maar zo nu en dan komt het voor dat we zelf de grote waarheid van zo'n cliché inzien. Dat gebeurde ons zaterdagmiddag. Het ging allemaal zo.
Alex en ik hadden die middag de fiets gepakt en waren een stukje wezen fietsen. Het weer nodigde toch echt daartoe uit en als je lekker door het bos ging fietsen, had je geen last van de straffe oostenwind. Het was heerlijk om door het bos te fietsen en na een rondje van zo'n tien kilometer kwamen we in het centrum van Emmen. De vlammen sloegen ons uit dus u raadt het al, er werd snel een terrasje opgezocht. Niet zo eenvoudig, want alle terrassen waren goed bezet. Uiteindelijk konden we een vrij tafeltje ontdekken. De mensen die er zaten stonden juist op, zodat wij heerlijk onze benen konden strekken. Een dienstertje kwam om onze bestelling op te nemen en op dat zelfde moment kwam er een oudere man met een bruin verweerd gezicht aan lopen en vroeg ons of de andere stoelen aan het tafeltje vrij waren. Wij knikten en hielden het dienstertje nog even tegen, zodat de man ook gelijk zijn bestelling kon plaatsen. Hij bestelde en liet zich toen zuchtend in een stoel zakken.
Alex, sociaal als hij is, knoopte direct een praatje met de man aan. “Lekker weertje, hè meneer”, begon hij. De man keek hem met een donkere blik aan, maar hier liet Alex zich niet door uit het veld slaan. “Kijk toch eens”, betoogde hij, “kijk toch eens wat een drukte. De uitbaters van terrassen beleven gouden tijden”. De man mompelde wat onverstaanbaars met de blik strak gericht op het dienstertje dat juist aan kwam lopen met de bestellingen. Toen er afgerekend was, namen we alle drie een slok van ons gekoeld drankje. “Èèh”, zei Alex, “dat gaat er wel in met zulk weer”. De man tegenover hem reageerde nu met een opmerking die we konden verstaan. “Noodweer, klinkklaar noodweer is het”. Alex keek hem verbaasd aan. Hoe kan het nu met 28 graden Celsius noodweer zijn! Hij schudde niet begrijpend het hoofd. De man keek hem strak aan. “Meneer”, zei hij, “ik ben m'n hele leven boer geweest, maar zulk noodweer als nu heb ik nog nooit van m'n leven meegemaakt. Mijn zoon is nog steeds boer. Hij had 15 hectare aardappels. Ze stonden voor de helft er al uit. Van de week alles wat boven de grond stond finaal afgevroren. Al zijn bieten allemaal kapot gevroren. Het is een complete ramp, meneer”!
Hij haalde diep adem en ging weer verder: “alle groenten in de moestuin, allemaal kapot. We hebben een paar jonge boompjes staan van zo'n anderhalve meter hoog. Helemaal stijf bevroren! Of die nog uit willen lopen, zal mij verbazen. Maar goed, dat is niet zo erg, maar die aardappels en die bieten! Als het een keer goed zou willen regenen, dan zouden de aardappels zich nog wel voor een groot deel herstellen, maar de bieten moeten overnieuw gezaaid worden en dat gaat weer niet, want het is veel te droog”. Hij staarde even in zijn glas en viel toen fel uit: “1672 was een rampjaar heb ik vroeger op school moeten leren, maar deze week hadden we een rampdag”. Uit mijn ooghoeken zag ik de uitbater van het terras vergenoegd over de drukte uitkijken en besefte: de één zijn dood is de ander zijn brood!
Weekschijf.png)
