Nu op radio Emmen
THOMAS DE KOSTGANGER
Het begon allemaal toen wij nieuwe buren kregen. Die mensen hadden nog maar net hun huis betrokken toen wij met een bezoekje van hun kater Thomas werden vereerd. Het was zomer, we zaten buiten in het zonnetje. Met snelle tred kwam hij naar ons toe. Hij kwam eens eventjes kennis met ons maken. Nou ja, kennismaken? Hij deed alsof hij ons al jaren kende, hij begroette ons met vele strelingen om de benen en ging daarna luid spinnend bij ons zitten. Even later sprong hij zelfs bij ons op schoot en werden rijkelijk van kopjes voorzien. Hij vond ons klaarblijkelijk aardige lui. Toen wij daarna naar binnen gingen vertrok Thomas ook hij ging naar zijn baas toe.
Maar waarschijnlijk had hij al begrepen dat wij echte dierenliefhebbers zijn en in het bijzonder een zwak hebben voor katten, want hij zou het niet bij die enige kennismaking laten. De volgende ochtend zat hij al vroeg bij ons voor de deur. Hij moet gedacht hebben, kom daar moet ik bevriend mee raken. Ik opende de deur en vroeg, wat moet je? Hij begon meteen te miauwen. ‘Je moet maar gauw naar je baas toegaan,’zei ik. Daar wilde hij niet van weten. Wat ik verder ook tegen hem zei, niets hielp. Nu hadden wijzelf een aantal katten en misschien wilde hij daar ook kennis meemaken.
We hadden een ren achter het huis en als onze poezen naar buiten wilden, dan gaan ze daarin. Thomas zou ze dus niet loslopend in de tuin tegenkomen.‘Wel, kom dan maar even binnen dan kun je onze poezen zien,’ zei ik. Nou, laatstgenoemden hadden hem vanzelfsprekend al lang gehoord en zaten in een rijtje te wachten om Thomas ‘welkom’ te heten. Ze zullen wel gedacht hebben wat moet die vreemdeling hier. Het bekende geloer, gegrom en geruik begon dan ook meteen. Thomas trok zich er bitter weinig van aan. Met opgeheven kop ging hij de kamers inspecteren met onze poezen vlak op zijn hielen, die hem steeds duidelijk maakten van zover en verder niet.
Thomas had daar helemaal geen boodschap aan, hoewel hij enkele rake klappen moest incasseren. Maar nadat hij de eerste kennismaking redelijk goed had doorstaan, ging hij op een stoel zitten en liet zich aanschouwen door onze poezen. Dikwijls werd hij door hen gemaand om zijn plaats te verlaten en naar buiten te gaan, maar Thomas deed alsof hij niets hoorde en zag. Zijn brutaliteit zou succes hebben want een tijdje later zaten ze gezamenlijk aan de etensbak. Hoewel Thomas wel goed in de gaten werd gehouden dat hij niet teveel at. Dat kon Thomas niet deren, hij had bereikt wat hij bereiken wou en hij komt nu iedere dag bij ons en wij hebben er een kostganger bij.
De buren kunnen hem niet binnenhouden, hij moet naar ons toe. Zodra de buren ’s morgens de buitendeur opendoen dan gaat hij eruit en springt over de tuinschutting en wacht bij ons voor de deur totdat hij wordt binnengelaten. Het eerste waar hij dan om vraagt is eten en als dat smakelijk naar binnen is gewerkt gaat hij op zijn rug liggen, wast zich en spint van tevredenheid. Daarna gaat hij ravotten met onze poezen en als ze uitgeraasd zijn dan gaan ze met z’n allen in de mand liggen want Thomas is helemaal geaccepteerd.
Als we uit geweest zijn en Thomas ons ’s morgens niet thuis heeft aangetroffen dan haalt hij ons bij terugkeer van de straat of wacht op het tuinpad op ons en worden dan hartelijk door hem verwelkomd. Als wij de deur openen schiet hij meteen naar binnen voor zijn dagelijkse hap. Hij gaat wel elke avond naar zijn eigen baas toe om daar de nacht door te brengen en als Thomas uit zichzelf niet komt en dat gebeurt nogal eens, dan wordt hij geroepen of gehaald door zijn baas, want hij is te gek met Thomas om hem helemaal te moeten afstaan. Ach, wij zijn al aan Thomas gewend, het is een lief en aanhalig beest en een poes meer of minder dat maakt ons niet uit.
Ook die paar extra blikken voer die we meer moeten kopen daar komen we er ook wel om. Eerlijk gezegd hebben we daar nog nooit over nagedacht, maar misschien heeft dat ook te maken met het liefhebben van dieren. Waar ik wel eens aan denk is, hoe het met Thomas zal gaan als wij eens mochten gaan verhuizen? Maar dat zien we dan wel weer.
Weekschijf.png)
