Nu op radio Emmen
Straffen
De regen gutste in één grote waterval naar beneden. Dit was wat men in Nederland zomer noemt. Mijn vrouw en ik waren zondagochtend op weg naar Alex en zijn vrouw voor een zondagse kop koffie. Het bleek een zware opgaaf te zijn. De Noordzee zag er droog uit in vergelijking met de Emmense straten en een vis in het water kon niet natter zijn als wij, toen wij bij het huis van Alex en eega waren aangekomen. Alex deed ons grijnzend open. “Geef jullie regenjassen en regenkappen maar hier, dan zal ik ze in de badkamer uit laten druipen en zet je kaplaarzen maar op een krant”. Als echte bezige bij dribbelde hij met onze jassen naar de badkamer om even later terug te komen met twee handdoeken. Wij namen ze dankbaar aan, want ondanks onze regenkleding was toch het water her en der door onze jassen heen gekomen. Eerlijk gezegd waren we door en door nat!
Even later zaten we met een heerlijk warme kop koffie gezellig te keuvelen, terwijl de waterval buiten gewoon doorging met vallen. Alex keek mistroostig naar het regengordijn buiten en zei: “je zal toch vakantie hebben en met een paar kinderen in een tentje moeten bivakkeren”! Zijn vrouw huiverde: “ik zou dan al mijn bagage achter in de auto gooien, mijn kinderen inladen en in ene ruk naar huis rijden, naar de kachel! De tent zou ik laten staan voor de dappere kampeerder, want mij krijgen ze zo'n ding nooit meer in”! Ze knikte beslist. “Mooi is dat”, mopperde Alex, “de bagage in de auto, de kinderen in de auto en dan laat je mij en de tent gewoon achter. Lekker vet”! We schoten allemaal in de lach. “Nee hoor, Alex”, troostte Truus: “jij mag dan ook mee naar huis. Wees maar niet bang”! We kwamen in een melige bui. Alex vond het allemaal niet zo erg. Volgens hem waren luchtbedden gemaakt om te drijven, dus verdrinken zou je zo gauw niet! “En, vergeet ook niet”, vulde mijn vrouw aan, “van dorst zal je met al dat water ook niet gauw omkomen”! “Ach ja”, zei Alex, “ik las net op internet dat de zomer in Nederland dit jaar op een woensdag viel”! Onze stemming steeg, net als het water buiten.
Wat later vroeg Truus aan ons: “wat vinden jullie nu van die uitspraak van die politiechef, dat er in Nederland veel te lage straffen uitgedeeld worden aan criminelen”? Ik dacht er even over na, toen zei ik: “het is natuurlijk niet alleen in Nederland zo. Als je nu kijkt naar Noorwegen, dat die dader daar van dat bloedbad niet meer dan 21 jaar gevangenisstraf kan krijgen, dan denk ik dat wij niet alleen in Nederland met dat probleem kampen”. Alex die steeds ongedurig op zijn stoel had zitten schuiven barstte nu plotseling los. “Ik vind dat nu juist zo'n mooi voorbeeld”, begon hij. “Ze doen daar net als in Nederland. Alles op één hoop gooien en dan één straf uitspreken. Als je als Openbaar Ministerie nu eens alle strafbare feiten apart gaat aanklagen, kom je op iets heel anders uit. Hoeveel doden heeft die man op z'n geweten? 70? Dat is dan 70 keer 21 jaar is 1470 jaar gevangenisstraf. Dan nog een straf daarboven op voor terrorisme plus verboden wapenbezit, dan kom je toch op iets heel anders uit! Dat wordt er toch wat meer recht gedaan aan het rechtvaardigheidsgevoel van de burger en allemaal binnen de normen van de wet! Hoezo lichte straffen”?
Weekschijf.png)
