Nu op radio Emmen
SNIFFIE DE POES WORDT ZIEK
Op een morgen kwam ik op en vond bloedplekjes op de grond in de kamer. Hé, hier is iets aan de hand, dacht ik. Waar komt het vandaan? Na een speurtocht kwam ik er achter. Toen Sniffie niesde zag ik dat er bloed uit zijn neus kwam. Dit vond ik niet prettig. Ik maakte dan ook meteen een afspraak met de dierenarts. ‘Nu dit is niet ernstig ik denk een verkoudheid, dit kunnen we wel genezen,’ zei de arts. De poes kreeg een penicillinekuur, maar het hielp niet. Het was dan ook een paar weken later dat er een gezwel boven zijn bek verscheen precies onder zijn neus.
Een tumor, ja juist. Maar ik wilde het niet geloven. Hij kreeg opnieuw een kuur en ik dacht aan alles wat nog zou kunnen helpen. Ik las verschillende boeken over katten waarin diverse ziektes werden beschreven. Ik dacht een goede remedie te vinden, maar niet dus. Hij bleef echter goed eten, maar hij werd wel steeds magerder. Ik had gewoonweg de moed niet om opnieuw naar de dierenarts te gaan ik wist dat hij hem zou laten inslapen. Echter op een avond zag ik hem wankelend lopen van de kattenbak komen. Oh, Sniffie, het is voorbij, dacht ik.
Ik pakte een mand heb hem daar ingelegd en ben naar bed gegaan. De volgende dag, ’s morgens, zag ik Sniffie niet op zijn vaste plaats zitten. Ik kreeg een angstig gevoel, ik wist dat hij dood was. Langzaam sloop ik door de kamer naar de mand toe. Inderdaad Sniffie was dood. Ergens was ik opgelucht maar een uurtje later werd dat anders. Het drong echt tot me door dat hij nooit weer terug zou komen. Ik pakte hem op en sloot hem in mijn armen, ik kreeg tranen in mijn ogen en begon naar hem te verlangen, ik wilde hem eten geven en verzorgen. Maar dat was niet meer nodig. Toch heb ik hem nog een dag in zijn mand laten liggen en daarna begraven.
Weekschijf.png)
