Nu op radio Emmen
SINTERKLAAS.
Sinterklaas werd bij ons gevierd, vooral mijn moeder vond het een geweldig feest. Weken van tevoren begon de spanning al. ’s Avonds werd er rijkelijk met pepernoten gestrooid en op de ramen geklopt. Het huis waarin ik woonde was nog voorzien van houten blinden en dus klonk het geklop ook zo hard en door de druk te verhogen keek Piet af en toe door de spleet en liet de roede zien. Vaak stond er ook een sterke, gure wind, het deed allemaal een beetje angstig aan.Het lied ‘hoort de wind waait’ was hier wel van toepassing. Ik dacht wel eens: wat doet die man hier, het is in Spanje toch veel warmer.
Voor je naar bed ging werd de bekende klomp gevuld met hooi en wortel onder de schoorsteen gezet, voorafgegaan door het zingen van Sinterklaasliedjes. ’s Morgens vroeg op om te zien of de beste Sint ook iets gebracht had. Er lag immer wat lekkers in en het voer voor het paard was verdwenen.Het paard had blijkbaar altijd honger. Ja, al dat rennen en klimmen... Op school was het ook een groot feest. Ik kan me nog heel goed de zaal in een plaatselijk café herinneren waar je met alle leerlingen in lange rijen naar toeging en waar in afwachting van Sint en Piet luidkeels liedjes werden gezongen.
De Sint had een groot boek bij zich en men kreeg allemaal een presentje. Enkele leerlingen moesten bij de Sint komen en kregen een complimentje omdat ze goed hun best gedaan hadden op school en sommigen een reprimande omdat ze niet zo goed hun best gedaan hadden of stoute dingen hadden uitgehaald. Hoe kon hij dit allemaal weten! En wat was je nerveus, want stel je eens voor dat je ook in het boek voorkwam. Maar het grootste feest kwam ’s avonds thuis. Ik mocht altijd een verlanglijstje opgeven. De cadeaus zaten in een mand en die werden door Sint en Piet uitgedeeld. Bij elk cadeau zat een rijmpje. Ik zie de presentjes nog voor me.
De oudere zussen van mij verkleedden zich als Sint en Piet. De lange jurk afgezet met kant en de leren pantoffels vond ik niet vreemd. De zak die Piet op zijn rug droeg kwam bij ons uit de schuur, want hij rook nog naar aardappelen en de stemmen klonken me ook bekend in de oren, hoewel Sint en Piet heel goed hun best deden om zo weinig mogelijk herkenbare geluiden te produceren. Als de twee vertrokken waren en de chocolademelk met speculaas geserveerd werd dan had ik wel mijn twijfels, maar ik dacht er gewoonweg niet verder bij na. Sinterklaas bestond echt en daarmee uit.
Weekschijf.png)
