Nu op radio Emmen
SATER
Sater één van mijn poezen begint oud te worden. Je ziet dat aan vele dingen, zo ook het blind worden. Hij kan niet meer zo goed zien. Hij was altijd een aanhalige poes maar dat wordt nu nog erger. Kopjes geven aan de lopende band. En wat hij nu heel fijn begint te vinden is op mijn rug kruipen en dan maar strelen. Hij wil ook dansen. Hij vindt dat toch zo fijn hij zit dan op mijn rug en dan moet ik een dansje maken. Ik zing er een liedje bij en hup daar gaan we. Vorig jaar zomer, ik zat buiten koffie te drinken en Sater die naast me zat een beetje vreemd ging doen. Het leek alsof hij het benauwd had met zijn bek open lag hij daar te hijgen.
Ik pakte hem meteen beet en vroeg, ‘wat is er jongen’. Hij trilde. Ik haalde een doos en legde hem daar in. ‘Sater, Sater ga nog niet dood, nu nog niet’ , riep ik. Sniffie één van mijn andere poezen was amper een week geleden overleden. Maar toen begon Sater over te geven alles kwam eruit. Ik dacht wat nu. Het had wel geholpen want hij ging weer op zijn poten staan en kwam naar me toe. Even later was hij weer beter en begon te spinnen en ging toen ik hem op mijn schoot had genomen meteen met me vrijen. ‘Gelukkig Sater, je bent weer beter’, zei ik. Oh, oh, wat was ik blij want wat moest ik toch beginnen zonder mijn danspartner.
Weekschijf.png)
