Nu op radio Emmen
Reunie
Ze waren weer eens bij elkaar gekomen. De vriendengroep van decennia geleden. Ruim 40 jaar geleden trokken ze met z'n achten elk weekend met elkaar op, gingen uit of zaten gewoon bij één van de vrienden thuis. In ieder geval hadden ze het altijd gezellig met elkaar. Door de loop der jaren werden de acht er zestien, er kwamen kindertjes en de groep viel uit elkaar en verspreidde zich over Nederland. Gewoon zoals het zo vaak gaat in het leven. Toen de eerste 25 jaar getrouwd was, nodigde hij (en zij) de oude vriendengroep uit op het feest en de jaren vielen weg en het klikte eigenlijk nog steeds. Toen de tweede 25 jaar getrouwd was, nodigde hij ook de oude vriendengroep weer uit, en de traditie was geboren en toen de laatsten aan hun zilveren jubileum toe waren, werd er besloten om de traditie maar op een andere manier voort te zetten en éénmaal per jaar in augustus bij elkaar te komen en zo gebeurde het alweer vele jaren.
Lange haren werden in de loop der jaren korter of vielen helemaal uit, buiken ontstonden en elk jaar waren er wel weer nieuwe rimpels te bewonderen, maar de vriendengroep bleef intact en deze zondag waren ze dus weer bij elkaar. Acht stellen en nog steeds elk stel nog steeds tezamen. Dat op zich was al een unicum vandaag de dag. Er werd dus al geopperd om dat maar op te laten nemen in het Guinness Book of Records, maar dat terzijde. Ieder jaar organiseerde een ander stel de bijeenkomst en voor dit jaar moest een ieder naar Sleeuwijk afreizen. Dus bij aankomst konden eerst de ergernissen van onderweg doorgenomen worden, wat de sfeer er direct inbracht, want wat dacht u van der ergernis dat richtingaanwijzers blijkbaar nog niet standaard op auto's waren aangebracht, want als een auto richtingaanwijzers zou hebben, zouden de bestuurders ze echt wel gebruiken. En de wereld konden ze ook nog steeds, net als 40 jaar geleden, verbeteren. Alleen en ook dat net als 40 jaar geleden, konden ze het nog steeds niet eens worden op welke manier. Kortom, de jaren vielen weg en ze voelden zich weer precies eender als toen ze twintig waren, alhoewel......
Iemand verwoordde het zo, 40 jaar geleden bleek je veel meer te kunnen als dat je wilde en nu wilde je veel meer als dat je kon. Ja, zo ongemerkt ging je de jaren toch voelen. Je voelde je wel jong, alleen je lichaam vertelde je wel eens anders. Eén van de vrienden beweerde op hoge toon dat dat allemaal wel meeviel, want tenslotte was hij nog steeds in de groei. Het werd met een spottend gelach begroet. “Wel waar”, hield hij bij hoog en bij laag vol, “ik kan het duidelijk merken, want iedere ochtend als ik m'n schoenen aantrek, kan ik merken dat mijn voeten weer verder weg zijn gegroeid”. Een daverend gelach was zijn beloning. Wat later was er een zoon van het organiserende stel met zijn vrouw langsgekomen en die werd een fototoestel in de hand gedrukt, want er moest toch weer een groepsfoto gemaakt worden. Met de grootste lol trok de hele groep naar buiten om te poseren en met veel kwinkslagen en gelach werd de groep opgesteld en werden er foto's gemaakt. Nadat het jonge stel de foto's genomen had, liepen ze samen weg terwijl de één tegen de andere zei: “ze kunnen toch ook lachen, die ouwetjes”.
Hoe ik dat allemaal weet? Wel Alex was er bij.
Weekschijf.png)
