Nu op radio Emmen
Pasen
Pasen 2011. Wat een rare wereld kan het toch zijn in april. Paaszondag zaten we met z’n vieren in de tuin bij Alex te genieten in de felle zon. Alex en zijn vrouw en ik met mijn vrouw. We zaten heerlijk uit de wind en in de zon, een feestelijk kleedje over de vorige week uit de winterslaap gehaalde tuintafel met daar weer op allerlei lekkers. Het was Pasen, maar het voelde aan of het vakantietijd was. Al gauw zaten we herinneringen op te halen aan andere Paasdagen en de anekdotes vlogen over en weer over natte Paasdagen, bewolkte Paasdagen, zonnige Paasdagen, koude Paasdagen, kortom over alle soorten van weer dat je in april kan hebben.
Hoe warmer het werd in het zonnetje, zoveel meer, kwamen er voorbeelden van koud aprilweer. Alex wist te vertellen dat het in 2006 op 29 april nog hagelde en sneeuwde. Hoe het kwam dat hij dat zo precies wist, vroeg ik hem. Hij grijnsde, terwijl er een zweetdruppeltje langs zijn wang naar beneden gleed. “In dat jaar werd Koninginnedag op 29 april gevierd. 30 april viel namelijk op een zondag. Weet je nog, Truus? We hadden kennissen op bezoek en zijn toen oorlogje wezen kijken in Bourtange. Onderweg hagelde het een paar keer zo hard, dat de weg helemaal wit was en in Bourtange, waar gelukkig de zon zo nu en dan doorbrak, was het blauwbekken geblazen”! Truus knikte bevestigend. Maar door het ijzige verhaal, was het net of het nog warmer was geworden in de zon. Alex stond op en terwijl hij zijn stoel pakte zei hij: “jongens, het spijt me, maar ik ga de schaduw opzoeken”. Dit was het sein tot een mini-volksverhuizing. We sleepten stoelen en tafel naar de schaduw en zakten weer onderuit.
Later, onder het genot van een drankje, werd het gesprek wat ernstiger. Er gebeurde dan ook meer dan genoeg in de wijde wereld wat niet zo leuk was. Al snel waren we het er over eens, dat je het in ons kleine landje nog niet zo slecht had. Zeker niet als je met zulk Paasweer lekker buiten kon zitten, meende Truus. Alex knikte bevestigend. “Maar ook hier heb je voorbeelden te over van hoe een klein landje enorm kleinzielig kan zijn”. Truus schoot in de lach. “Ja, dat heb ik deze week wel gemerkt, je ging kompleet uit je stekker tijdens het journaal”.
Onze nieuwsgierigheid was gewekt. Alex mompelde wat onverstaanbaars, maar een ogenblik later kwam toch het hoge woord er uit. Er was een item geweest over kapitein Marco Kroon, drager van de Militaire Willemsorde. De rechter had hem vrij moeten spreken van het dealen van coke. Daarbij had hij woorden gebezigd als 'een voorbeeldfunctie' en toen was Alex bijna ontploft. “Nou ja”, sputterde Alex, “het is toch te gek voor woorden. Ze sturen zo'n man naar Afghanistan, het gevaar in, en dan zal zo'n man hier van achter zijn bureau wel eens even gaan vertellen hoe het moet en dat hij zo'n voorbeeldfunctie heeft. Laten ze bij justitie eens de hand in eigen boezem steken! Er zijn deze week genoeg berichten geweest over corrupte rechters. Die hebben zeker geen voorbeeldfunctie! En dan wilden ze Marco Kroon zijn Willemsorde afnemen! Of dat hij die plotseling niet meer met gevaar voor eigen leven verdiend had”. Hij begon van pure agitatie te stotteren. “Het is weer het bekende verhaal van de splinter en balk”.
Weekschijf.png)
