Nu op radio Emmen
OPNAME
Het was woensdagmorgen negen uur toen wij het ziekenhuis binnenstapten. Veel drukte in de hal zoals meestal het geval is in deze tehuizen. Een nogal nerveus gedoe. Patiënten die zich bij een specialist moesten vervoegen of moesten worden opgenomen voor een onderzoek of een operatie. Mijn vrouw en ik bevonden ons ook onder deze mensen. Wij zochten naar het bordje ‘opname’ want mijn vrouw moest een kleine ingreep ondergaan. Nadat we rondgekeken hadden ontdekten we het bordje aan de andere kant van de hal. We liepen de gang af die naar de wachtkamer leidde. Ook daar was het druk. ‘Hier melden’ stond boven een loket.
Nadat wij hieraan hadden voldaan en de nodige formaliteiten waren verricht gingen we op een bank zitten in afwachting van een verpleegster of verpleger die je meenam naar de ziekenkamer van de desbetreffende afdeling. Terwijl wij daar zo zaten te wachten keek ik eens in het rond en ontdekte mensen van diverse pluimage. Oude, jonge, dikke, dunne, grote, kleine, mooie en lelijke. De één zat voor zich uit te staren een ander een beetje nerveus te giechelen of met een zakdoek in de hand te frunniken en nog een ander was voortdurend met haar of zijn voeten in beweging. Na een tijdje kwam er ook een echtpaar binnen wat oudere mensen ik schatte de leeftijd van hen op zo’n zeventig jaar.
Hij liep moedeloos met een grote tas in zijn handen zij zag er wat pips uit maar keek vrij opgewekt zo van, blij dat ik hier ben. Nadat ook zij zich hadden aangemeld bij het loket namen ze plaats naast ons op de bank. De man slaakte een diepe zucht en blikte nors in het rond maar hij zei niks. Na een paar minuten stilte richtte hij zich tot mij met de woorden, ‘wachten duurt lang meneer. Ja vooral in een ziekenhuis,’ zei ik. ‘Ja,’ ging hij verder ‘het valt ook allemaal niet mee in het leven. Nu moet mijn vrouw al voor de vijfde keer geopereerd worden. Zo zo, wat heeft ze dan?’ vroeg ik. ‘Haar maag is niet in orde ik krijg er echt genoeg van.
Steeds maar weer een operatie. Zouden ze het nou echt niet goed voor mekaar kunnen krijgen.
Ja het zal wel een moeilijk geval zijn,’ antwoordde ik. Hij knikte met zijn hoofd en zei, ‘Ja, ik ben ook maar een leek op dat gebied.’ Mevrouw Winter gaat u met me mee,’ riep een verpleegster plotseling. Het echtpaar stond op en hij glimlachte tegen mij. Het was echter geen vrolijke lach het was er meer een van onmacht. Ze sloften achter de verpleegster aan. Even later was het onze beurt. Nadat ik mijn vrouw naar de ziekenkamer had gebracht en afscheid van haar had genomen verliet ik het ziekenhuis. Daarna bezocht ik mijn vrouw tweemaal per dag.
De ingreep was goed gelukt en op maandagmorgen mocht ze weer naar huis. Om tien uur die dag was ik aanwezig om mijn vrouw af te halen. Juist toen wij de hal van het ziekenhuis wilden verlaten zag ik tot mijn verrassing de man die op de bewuste woensdagmorgen op de opname afdeling naast me had gezeten. Hij stond weer heel nors voor zich uit te staren. Ik kon het toch niet nalaten even naar hem toe te gaan.’ Hallo, moet u uw vrouw weer ophalen?’ vroeg ik. ‘Man was het maar waar,’ gaf hij ten antwoord.
‘Ze moet nog zeker een week blijven maar wat nog erger is dat ikzelf ook moet worden opgenomen en geopereerd moet worden want volgens de doktoren deugt mijn maag ook niet. Nou, nou, wat een ellende,’ antwoordde ik. Ik gaf hem een schouderklopje en zei,’ sterkte verder hè. Dank u,’ mompelde hij en keek me met trieste ogen aan. Ik hoop echter dat de operatie in één keer lukt want vijf keer…….! Dat zie ik echt niet zitten. Hij haalde diep adem en keek weer nors voor zich uit.
Weekschijf.png)
