Nu op radio Emmen
Nog eens een sprookje 1
“Opa, vertelt u nog een verhaaltje”? Het meisje stompte in haar kussen om een lekker holletje te maken voor haar hoofdje, liet zich met een plof in het holletje vallen, trok het dekbed tot haar kin op en keek Alex verwachtingsvol aan. Alex staarde peinzend terug. “Het is al laat meisje. Je had al moeten slapen”!
“Hè, opa, toe nou, een klein verhaaltje maar”. Alex zuchtte diep en stak zijn armen quasi berustend omhoog. “Nou vooruit dan, maar dan ga je daarna direct slapen”. Het meisje knikte enthousiast met glimmende oogjes en schurkte zich nog eens behaaglijk onder het dekbed en Alex? Die trok een stoel tot vlakbij het bed en maakte het zich ook gemakkelijk. Hij dacht even diep na en stak toen van wal. Er was eens, heel lang geleden en hier heel ver vandaan een kaboutervolkje. Ze woonden op een eiland midden in een hele grote zee. Zo groot dat geen schip en ook geen vliegtuig dat eiland kon bereiken en andersom konden de kaboutertjes ook nergens anders heen dan alleen maar dat eiland. Nu was dat niet zo erg, want het eiland was heel erg groot. Ze leefden daar min of meer gelukkig door de jaren heen. Net zoals de echte mensen dat door de jaren heen doen. Ze leefden van de jacht en er waren gelukkig meer dan genoeg dieren om op te jagen, dus hoefden ze geen honger te lijden. Maar toen er steeds meer kaboutertjes kwamen, kwam de honger toch om de hoek kijken.
Gelukkig was er een kaboutertje die een grote ontdekking deed. Hij kwam er achter dat als je wat van het wilde koren verzamelde in de nazomer en dat droog bewaarde, je dat het volgende voorjaar uit kon zaaien en dat dan al het koren dat je nodig had allemaal bij elkaar groeide. Daardoor konden ze veel meer voedsel verzamelen om in de winter te eten. Een ander kwam er achter dat je daarvan heerlijk brood kon bakken en weer een ander dat je zo ook groenten kon telen. In die zelfde tijd kwamen de kaboutertjes er ook achter dat ze sommige dieren heel goed mak konden maken en kon het gebeuren dat door de loop der jaren het grote eiland er heel anders uit ging zien. Er verschenen dorpjes met weilanden en akkerland en de dreigende honger was weer verdwenen. Ze konden makkelijk op deze manier voor hun eten zorgen. Eeuwen leefden ze zo tevreden verder. Er werd ontdekt hoe ze ijzer uit de grond konden halen en hoe ze dat konden bewerken en tal van nieuwe dingen ontstonden. IJzeren potten en pannen, maar ook ijzeren ploegen en zo konden ze nog meer eten verbouwen. Dat was ook wel nodig want er waren door de loop der eeuwen heel veel kaboutertjes bij gekomen op dat eiland. Maar om dat ijzer te smelten en te smeden hadden ze vuur nodig. Dat was gelukkig ook geen probleem, want er groeiden meer dan genoeg bomen op dat eiland. Dus hakten ze vrolijk de één na de andere boom om en dat moest steeds sneller gebeuren, want ze hadden ook hout nodig om te bouwen en om hun scheepjes te bouwen, waarmee ze om het eiland voeren om handel te drijven met kaboutertjes aan de andere kant van het eiland.
De oogjes van het meisje zakten langzaam dicht en er lag een glimlach om haar lipjes. Ze leek al helemaal in dromenland en zag de kaboutertjes leven en lachen in haar dromen. Alex stond zachtjes op, drukte voorzichtig een kus op haar wang en ging voorzichtig de slaapkamer uit.
Weekschijf.png)
