Nu op radio Emmen
Nog een sprookje (slot)
Toen ik zondagmiddag bij Alex binnen stapte, zat deze op de bank met zijn kleindochtertje knus tegen hem aan gekropen. Alex' vrouw beduidde dat ik stil moest zijn en dus ging ik heel stilletjes in een hoekje zitten. Alex was aan het vertellen. Een verhaal over kabouters in een verre sprookjeswereld.
“Heel veel kaboutertjes kochten een autootje en konden toen fijn over het eiland toeren. Wat ze dan ook met veel plezier deden. De ontwikkelingen volgden elkaar nu snel op. Vliegtuigen werden gebouwd en doorkruisten het luchtruim boven het eiland. Reizen waar men vroeger jaren over deed werden nu in één dag gedaan. De kaboutertjes kwamen nu in een wereld terecht zoals wij die ook kennen. Tv's, radio's, alles kwam heel snel. Nu waren er wel een paar voorzichtige kaboutertjes die waarschuwden dat dit zo niet altijd door kon gaan. Want zeiden zij, eens komt de tijd dan is de olie op en wat dan? Ja, de kaboutertjes hadden wel een nieuwe manier uitgevonden om energie op te wekken, maar die was eigenlijk best gevaarlijk. Dat noemden ze kernenergie!
De kaboutertjes die er voor waren, en er ook vaak een hoop geld aan verdienden, zeiden allemaal dat het veilig was, maar anderen waren het daar helemaal niet mee eens. Er was al eens een ongeluk met zo'n centrale gebeurd en toen waren er een heleboel kaboutertjes gestorven en nog veel meer waren er ziek geworden en in het gebied waar het ongeluk was gebeurd konden in zeker honderd jaar geen kaboutertjes wonen zonder dat ze heel erg ziek werden. De kaboutertjes die tegen kernenergie waren waarschuwden en zeiden: wat nu als er een aardbeving kwam bij zo'n kerncentrale of wat als er een vliegtuig op neer zou storten?
Maar de meeste kaboutertjes wilden niet luisteren. In plaats daarvan werden steeds meer nieuwe dingen uitgevonden die allemaal stroom gebruikten. En zo kwamen er steeds meer kaboutertjes en gebruikten ze met z'n allen steeds meer energie. En ondertussen was er een nieuw groot probleem ontstaan. Honger! Er waren nu zoveel kaboutertjes op het eiland gekomen dat er gewoon niet genoeg eten was voor iederéén! En het eiland werd ook nog eens steeds kleiner. Door al de dingen die ze uit de grond hadden gehaald, zoals ijzererts, olie, zout en gas, zakte het eiland langzaam maar zeker in elkaar.
Het einde kwam uiteindelijk nog vrij snel. Doordat de bodem in elkaar zakte kwamen er aardbevingen waardoor er een paar kerncentrales instorten en hele grote gedeelten van het eiland onbewoonbaar werden en daar ook geen voedsel meer kon worden verbouwd. Een grote hongersnood was het gevolg en toen ook nog eens de olie op was, moesten ze alles weer op de ouderwetse manier gaan doen. Geen tractors meer, geen auto's, geen hijskranen, geen pompen meer om water te geven, niets meer van dat al. En er was geen kaboutertje meer die nog kon werken op de ouderwetse manier.
De hongersnood werd zo erg dat bijna alle kaboutertjes stierven. De kabouterplaag op het eiland was tot een eind gekomen! Zo en nu moet je je spulletjes gaan pakken want je moeder komt je zo ophalen. Het meisje huppelde de kamer uit en Alex grinnikte schaapachtig. Ik kon het niet laten. Ik grijnsde naar hem en zei: “dat was nou met recht het wereldverhaal in een notendop”!
Weekschijf.png)
