Nu op radio Emmen
NICO
Vroeger woonden wij op een boerderij. In de zomer kwamen kennissen uit Den Haag de vakantie bij ons doorbrengen. De ouders van Nico meestal 14 dagen, maar Nico de gehele schoolvakantie. Ze vonden het prachtig op de boerderij en genoten naar hartelust van het buitenleven, het meest genoot Nico. Mensen nog aan toe wat had hij het naar zijn zin, hij leefde zich helemaal uit. ’s Avonds was hij ontzettend vuil, want hij zat overal aan en in. Hij hielp mee met alle voorkomende werkzaamheden zoals tuinieren, hooien, bieten en aardappelen rooien, schoffelen, alhoewel hij in het begin dacht dat hij het loof in plaats van het onkruid ertussen moest verwijderen.
Maar goed daar was hij dan ook een stadse jongen voor. ’s Morgens stond hij ook al vroeg op om mee te helpen het vee te voeren. Ja, Nico was erg dol op dieren. Zijn troetelbeest was de geit, daar was hij helemaal bezeten van. Als bijvoorbeeld de geit moest worden gemolken, wat mijn moeder gewoonlijk deed, dan was Nico present. Mijn moeder had er ook erg veel schik in om onder het melken een straal naar Nico te spuiten want dat vond hij toch zo fijn, dan was hij in zijn element, hij sprong van plezier in de lucht. Hij moest ook immer een beker vol van de pas gemolken melk van de geit drinken, heerlijk vond hij dat.
Nico was een spontane jongen, maar hij had een kleine handicap, hij stotterde en behoorlijk ook. Hij had erg veel moeite om een zin te formuleren. Aankijken moest je hem niet als hij iets wilde zeggen, dan werd hij alleen maar rood in het gezicht en kwam er totaal geen woord meer uit. Ik herinner mij nog heel goed dat als wij met paard en wagen het land introkken en hij zag een geit in de wei lopen, Nico vanzelfsprekend heel enthousiast reageerde, want de geit was toch zijn lievelingsdier. Kij.....k da...ar lo.......pt een gei...........Bij het woord geit bleef hij steken. Hij kwam er maar niet uit, hij probeerde het steeds weer gei..........gei......... maar het lukte niet.
Zijn gezicht werd steeds roder. Ik wist wel dat als je hem hielp hij het woord dan wel kon uitspreken. Ik liet hem maar begaan. Ik had er ook wel schik in, wat misschien een beetje gemeen van me was. Maar na een poosje wachten zei ik ‘Geit, geit,’zei Nico. ‘Ver......dom....me, dat was steeds zijn reaktie als hij weer met moeite een woordenreeks tot stand had gebracht. Hij was dan erg kwaad op zichzelf, wat ook wel verklaarbaar was. Natuurlijk haalde Nico ook veel kattenkwaad uit, als je tenminste van kattenkwaad kon spreken.
Het deed Nico erg veel genoegen om met de kinderen uit de straat, die hem erg graag mochten, korenbloemen te plukken of verstoppertje te spelen in de korenvelden. Of het hek van een weiland openzetten zodat het vee kon ontsnappen. Daar was mijn vader, maar vooral de buurman niet zo blij mee wat natuurlijk ook erg goed te begrijpen was. Bij de buurman, een echte driftkop, richtte Nico de meeste schade aan en die zei, als hij weer zijn beklag bij mijn ouders kwam doen, ‘die bliksemse kwajongen, wat doet hij hier. Laat hij maar in Den Haag blijven, hij maakt hier alles kapot, er komt niets van die jongen terecht.’
Als Nico dan een standje kreeg van mijn moeder dan excuseerde hij zich als volgt, ík za....l het no.......oit me....er doen. Maar enkele dagen later was Nico alles vergeten en verviel hij weer in zijn oude zonden. Een echte kwajongen dus. Als de vakantie erop zat ging Nico met weemoed, maar met een gezonde kleur terug naar huis. Hij moest weer een jaar wachten. Bij het afscheid verheugde hij zich alweer op de volgende vankantie. Dan zei Nico, ‘tot het vol.......gende ja......ar maa....r we......er, hè?’
Weekschijf.png)
