Muk voelt zich klein
Muk moet altijd glimlachen als hij ’s ochtends naar het Journaal kijkt en te horen krijgt dat er die dag een erg drukke ochtendspits was met veel files omdat er een centimeter sneeuw is gevallen. Niet dat Muk uit leedvermaak lacht want hij gunt het niemand om opgesloten te zitten in een stuk blik terwijl je geen kant op kan. Nee, waar Muk om moet lachen is hoe eenvoudig het is om de arrogantie van de mens omver te werpen. Want arrogant is de mens. We noemen onszelf de kroon op de schepping, het enige intelligente wezen op deze aardkloot. Muk heeft hier erg zijn twijfels over.
We denken de hele aarde te kunnen bestieren maar er hoeven maar een paar vlokjes sneeuw te vallen en de hele mik-mak komt krakend en piepend tot stilstand. Minstens de helft van de werkenden komt niet of veel te laat op zijn werk, vliegtuigen zijn verplicht aan de grond te blijven staan, treinen rijden nog minder op tijd dan anders. En niet alleen in de winter blijkt maar weer hoe zwak we staan. In de herfst blijken een paar vallende boomblaadjes complete treinstellen te kunnen stoppen! Als het erg warm is, dreigt een energietekort omdat de airconditioners op volle toeren werken.
De leukste dit jaar vond Muk de uitbarsting van de vulkaan op IJsland: één vulkaan presteert het om het vliegverkeer van, naar en in Noordwest Europa plat te leggen!
De mens voelt zich zo groots en machtig maar Moeder Aarde hoeft maar een boertje te laten en we zitten met zijn allen met de handen in het haar. Misschien moeten we ons wat bescheidener opstellen en een toontje lager zingen. Muk is al begonnen met alle liedjes die hij kent een octaaf lager in te zetten.



Nu op radio Emmen






Weekschijf


