Nu op radio Emmen
MARKUS EN ZIJN HOND.
Markus een boer in ruste, liep dagelijks met zijn hond Rex enkele malen in het park te wandelen en aangezien ik daar ook nog al eens met mijn hond vertoef kwamen we elkaar wel eens tegen en hij vond het fijn om even een praatje te kunnen maken. Meestal ging dat over zijn hond waar hij gelukkig mee was. Het was ook wel te begrijpen hij had verder niets. Zijn vrouw was een jaartje geleden overleden en uit het huwelijk waren geen kinderen geboren. Rex was een mooie, grote hond, hij liep altijd rustig met een stok in zijn bek naast Markus. Maar op een morgen toen ik Markus en zijn metgezel weer tegenkwam toen was hij niet zo te spreken.Hij was een beetje somber, hij voelde zich niet lekker.’ Ik weet het niet, het kan wel eens gauw afgelopen met me zijn. Nou, nou Markus, niet zo triest hè,’ zei ik.’Ja, maar ik ben al oud, ik ben de tachtig al gepasseerd. En dat is nog niet zo erg, maar wat zal er met Rex gebeuren? Daar zit ik over te prakkiseren, ik wil niet graag dat hij naar een asiel moet. Kop op Markus, zover is het nog niet, iedereen voelt zich wel een dagje niet zo lekker, ga maar gauw naar huis en kruip een paar dagen in je bed. Je zult zien dat je gauw weer de oude bent,’ gaf ik hem ten antwoord.‘Misschien is dat wel een goed idee van je,’ zei hij.
Hij gaf me de hand, iets wat hij anders nooit deed en liep kalm met Rex verder. Wat zielig, dacht ik bij mezelf. De volgende dag toen ik weer in het park liep met mijn hond kwam ik Markus en zijn vriend niet tegen. Die zal wel ziek in bed liggen, over enkele dagen zie ik hem wel weer. Maar toen ik na veertien dagen nog geen Markus had gezien werd ik een beetje ongerust. Ik herinnerde me zijn woorden toen ik hem de laatste keer ontmoet had. Het zou toch niet zo zijn? Markus woonde niet zover bij mij uit de buurt, dus ik dacht kom ik loop eens even bij hem langs, een bezoekje kan geen kwaad.
Bij het huis aangekomen werd ik kwispelend door Rex, hij herkende me meteen, ontvangen. Ik belde aan en er verscheen een vrouw, Ik stelde me aan haar voor, zij was de werkster vertelde ze me. Zij keek een beetje verdrietig. Ik kreeg al een raar voorgevoel. ‘Hoe gaat het met Markus? Ach, die is overleden en ook al begraven meneer,’zei de werkster. Het was alsof ik aan de grond werd genageld.’Echt waar,’vroeg ik nog eens. ‘Ja, hij is maar een dagje ziek geweest en toen was het gebeurd. Dat ik er niets van gehoord of gelezen heb, want ik had graag bij de begrafenis aanwezig willen zijn.’ Goed, dat was nu allemaal te laat.
Maar toen gingen mijn gedachten naar zijn hond Rex. Ik hoorde weer de woorden die Markus zei,’wat zal er met Rex gebeuren? Blijft u hier wonen?,’vroeg ik de vrouw. ‘ Nee, nee, ik ga hier weg, het huis wordt verkocht. En de hond? ‘Ja, ik weet niet hoe ik daar mee aanmoet, hij zal wel naar het asiel moeten. Nee, dacht ik, dat gebeurd niet.’Wat zou u er van vinden als ik Rex meenam en voor hem zorg. Nou meneer ,als u dat wilt doen, dan graag. Markus was ook zo op hem gesteld, hè? Ja, dat is mij bekend. Nou, dan ga ik maar,’zei ik. Rex lag nog voor het huis, maar nu met zijn kop tussen de poten. Je zag dat hij bedroefd was.
‘Ga je mee Rex?’ Hij sprong op en kwam naar me toe, ging tegen me aanstaan en drukte zijn kop, terwijl hij een beetje jammerde, tegen de mijne aan. ‘Je gaat met mij mee.’ Rex pakte zijn bot, ik deed hem zijn halsband om en liep met hem weg. Kalm liep hij naast me, terwijl hij af en toe nog even omkeek naar het huis. Hij was zich er van bewust, dat Markus er niet meer was en dat ik zijn nieuwe baas werd. Dagelijks loop ik met Rex en mijn eigen hond in het park en dan denk ik vaak aan Markus. Zijn hond is toch goed terecht gekomen en wat zal hem dit goed doen.
Weekschijf.png)
