Nu op radio Emmen
Leefbaaarheid
Zaterdag. Wat een afgang! We hadden halverwege de week het plan opgevat om zaterdag naar de marathon van Klazienaveen te gaan kijken. Al op de fiets naar Klazienaveen viel het tegen. Een straffe wind en zo nu en dan een druppeltje regen. Dat zag er niet goed uit voor de lopers. We waren te laat van huis gegaan merkten we toen we door Nieuw Dordrecht fietsten. De snelste lopers waren al voor de eerste keer in het dorp aangekomen en zo kon het gebeuren, dat we over de Vastenow gelijk op fietsten met de lopers. Ver voor ons uit zagen we de knipperlichten die de koploper escorteerden. Wat een snelheid! Wij op de fiets, konden het niet voor elkaar krijgen de koploper in te halen. We stapten maar even af om een grote groep lopers aan ons voorbij te zien gaan. Zoveel lopersgeweld, we werden er stil van! Na tien minuten stapten we maar weer op en fietsten verder naar Klazienaveen. Het was er gezellig druk, maar het weer wilde zich toch niet van zijn beste kant laten zien. Toen we een half uurtje hadden staan kijken, hadden we het toch een beetje koud gekregen en we besloten om ergens wat warms te gaan drinken.
Maar voor we de kans hadden om ergens binnen te gaan liep Alex een oud collega tegen het lijf. Het weerzien was allerhartelijkst en al gauw waren de twee oud collega's in een geanimeerd gesprek verwikkeld. Na een poosje praten nodigde Alex' collega, die Job bleek te heten, ons uit om even mee te gaan naar huis om een kop koffie te drinken. Het was niet tegen dovemansoren gezegd en met graagte gingen we mee. Eenmaal binnen liep Job direct naar de radio en zette die aan op Radio Emmen. “Zo”, grinnikte hij, “kunnen we toch op de hoogte blijven van hoe het de lopers vergaat”. En inderdaad het verslag van de wedstrijd en sfeerreportages tuimelden zo de huiskamer binnen.
Al gauw werd het verslag op de radio naar de achtergrond gedrongen door het gesprek. Alex, die wist dat Job oorspronkelijk uit de randstad kwam, vroeg hem of hij het nu ook zo slecht wonen vond in deze streek. Tenslotte was de gemeente Emmen op de laatste plaats geëindigd bij het onderzoek naar de leefbaarheid van de 50 grootste gemeentes in Nederland. Job begon te grinniken toen hij de vraag hoorde. “Nou”, verklaarde hij enthousiast, “het is hier inderdaad bijzonder slecht wonen. Iedere keer als ik in mijn tuintje van 150 m2 bezig ben, dan denk ik: goh, wat heb ik het toch slecht in mijn tuintje. Ik heb hier een huis waarvoor ik in de randstad het viervoudige zou moeten betalen en in Amsterdam misschien wel het zesvoudige.
Als ik naar m'n werk ga in Emmen, dan zie ik niet één file en als ik in het weekend een stukje wil fietsen, ben ik binnen 10 minuten in de vrije natuur en dan denk ik ook weer: wat heb ik het toch slecht”! Alex en ook ik schoten in de lach. Dit was ook een manier om te vertellen dat je het prima naar je zin hebt waar je woont! “Nee”, ging Job nu ernstig verder, “ik vind het prima die uitslag. Laten ze nou lekker allemaal in de Randstad blijven, dan houden wij hier de ruimte en de vrije natuur. Ik moet er niet aan denken dat ze hier ook alles vol gaan bouwen. Amsterdam op nr. 1? Prima! Laat iedereen daar maar blijven”! Alex keek hem vrolijk aan en er was maar één ding wat hij kon zeggen. “Amen”.
Weekschijf.png)
