Nu op radio Emmen
Kernenergie
Als een wervelwind kwam Alex binnen stuiven. “Kom op joh, het is nu geen weer om binnen te zitten”. Rond hem hing een geur van buiten. Een frisse geur die het bloed deed tintelen. “Joh, schiet op”. En hij stampte ongeduldig op de grond. Terwijl ik mijn vrouw aan keek, schoot ik in de lach. Zij knipoogde naar me en knikte even. Een stilzwijgende instemming. Alex, iets rustiger nu, drong weer aan. “Laten we naar het Amsterdamse Veld gaan. Het is er schitterend weer voor”. Ik zuchtte quasi berustend en legde het boek weg waar ik in had zitten lezen en stond op. “Je hebt een overrompelende manier van overtuigen”, kon ik niet nalaten te zeggen. In werkelijkheid had ik zitten wachten tot Alex zou komen, want de zon lokte de hele ochtend al. Maar goed, dat hoefde ik Alex niet wijs te maken. Laat hem maar het idee hebben dat hij mij moest overtuigen om naar buiten te gaan.
Even later zaten we in de auto op weg naar het veengebied. Overal waren op deze zonnige zondagmiddag de fietsen tevoorschijn gehaald en er waren dan ook meer fietsen dan auto's te zien op straat. Toen we bij het veengebied kwamen, bleek dat we niet de enigen waren die met dit mooie weer de ruimte hadden opgezocht en het wekte geen verbazing meer dat we onderweg bijna geen auto's hadden gezien. Ze stonden allemaal hier! Gelukkig kon Alex nog een plaatsje vinden om zijn bolide te parkeren, zodat we heerlijk van het weer en de natuur konden gaan genieten.
Al gauw liepen we naast elkaar te bomen over de dingen in de wereld. Er was ook zo veel gebeurd de afgelopen week. Japan, Libië, Jemen, Oman, Bahrein, noem maar op! Er trok een wolk over Alex' gezicht. “Zo'n mooie wereld en zoveel narigheid er op”, meende hij. “We lijken als mensheid wel ratten die te dicht op elkaar leven. We vreten elkaar op”. “Dat kan wel zo zijn”, wierp ik tegen, “maar in Japan gaat dat toch niet op. Zo'n ramp komt door de natuur en is niet door mensen veroorzaakt”. Alex knikte. “Die beving en die vloedgolf is een natuurramp en dan nog één met hoofdletters, maar de nucleaire ramp komt wel door mensen”, zei hij beslist. “De mensheid had nooit aan atoomenergie moeten beginnen”. Ik liet zijn woorden even bezinken. “Maar wat dan, waar moeten we dan onze energie vandaan halen”? Ik wist het niet en nadat Alex een tijdje had na lopen denken moest ook hij toegeven dat hij het niet wist.
Al pratend waren we steeds somberder geworden, maar gelukkig haalde het gefladder van een opstijgende eend ons uit onze overpeinzingen en deed ons weer oog hebben voor de natuur om ons heen. Alex begon te grinniken terwijl hij naar de rij windmolens net in Duitsland wees. “Die dingen zijn gelijk een heel stuk minder lelijk geworden, vind je niet”? Ik schoot in de lach en moest hem groot gelijk geven. “Als dat de prijs is die betaald moet worden om gevrijwaard te zijn van kernenergie, betaal ik die met genoegen”. Alex knikte.
“Dan mogen ze er, wat mij betreft, direct heel veel van plaatsen. Zelfs nog één in mijn eigen achtertuin”!
Weekschijf.png)
