Nu op radio Emmen
KRUISBESSEN
In onze familie en vriendenkring hebben wij nogal eens een verjaarsfeestje. Het zijn vaak wel leuke avonden maar je hebt er altijd wel iemand bij die vervelend doet of op de een of andere manier wil opvallen. Zo één is ook mijn nicht Marja. Zeg maar gerust een echte verwaande madam.
Ze is wel aardig dat wel maar ze heeft nogal veel air over zich vooral als ze onder de mensen is. Ze gaat dan ook op haar manier Nederlands praten bij het bekakte af, terwijl wij mensen van het platteland zijn en allemaal ons eigen dialect spreken vooral op bovengenoemde feestjes. Marja is meestal ook de laatste die binnenkomt en dat heeft vanzelfsprekend een oorzaak.
Juist, opvallen. Opgedirkt komt ze dan binnen. Je kunt de make-up wel van haar gezicht afkrabben zo dik zit die erop, ze blijft meestal ook een poosje in de deuropening staan en roept dan een beetje krijsend, ‘Goedenavond allemaal.’ De bedoeling hiervan is dat iedereen naar haar kijkt en charmante dingen over haar zegt. Zo van, wat zie je er leuk uit kind, wat een prachtige jurk heb je aan, waar heb je die gekocht was zeker niet goedkoop hè? Je ziet dan een genoegdoening op haar gezicht komen. Na goed rond gekeken te hebben zoekt ze zich een plaatsje uit. ‘Hè, hè, ik ben blij dat ik zit.’ En dan begint het geroddel, want daar is ze ook goed in. Weet je dit al en weet je dat al.
Nadat ze alle nieuwtjes heeft besproken begint ze aan haar koffie met gebak. Het gebakje had ze liever niet omdat ze lijnt, maar goed voor een keertje kan het geen kwaad! Dat zegt ze trouwens op elk feestje maar je moet eens zien hoe ze ervan smult. Nadat wij allen de koffie met gebak genuttigd hebben wordt er een drankje aangeboden. Men kan een keuze maken, wijn, bier, jenever, fris, vruchten etc. Dit doet mij herinneren aan het feestje van mijn zuster toen die jarig was. Iedereen had de bestelling opgegeven en Marja was natuurlijk weer de laatste. Ze moest er eerst even over nadenken.
‘En Marja wat drink jij vanavond, een borreltje?’ vroeg mijn zuster. ‘ Oh, nu niet,’ antwoordde Marja. ‘Ach toe ééntje,’ ging mijn zuster verder. ‘Nee absoluut niet, ik moet nog autorijden’, zei Marja. ‘Oké dan moet je het ook niet doen maar wat wil je dan hebben? Eens even kijken. Fris daar heb ik nu ook niet veel trek in, heb je ook vruchten? Jazeker welk soort vruchten wil je hebben? Eh, eh………heb je ook kruidarens?’ Mijn zuster keek even beduusd maar ze begreep wel wat Marja bedoelde. Na een poosje kwam mijn zuster terug met een glas vol kruisbessen. ‘Alstublieft Marja. Ha dank je heerlijk.’ Het feest verliep verder op een leuke manier.
Maar toen wij ’s avonds tegen twaalven thuiskwamen dacht ik opeens aan het woord kruidarens. Dat is toch geen Nederlands? Ze bedoelde natuurlijk kruisbessen. Maar omdat wij in ons dialect ‘krudoorns’ zeggen, dacht Marja dat het dan in goed Nederlands kruidarens moest zijn. Kostelijk toch hè? Ik heb er hartelijk om gelachen. Die Marja toch met haar bekakte Nederlands. Het gekke was echter dat niemand die avond reageerde, ikzelf ook niet. Niemand zal bij het vallen van het woord ‘kruidarens’ er bij nagedacht hebben. Maar bij elk feestje dat ik Marja ontmoet kan ik het niet nalaten haar te vragen ‘en Marja een glas kruidarens?’
Ze kijkt me dan aan en zegt meestal, ‘ah heerlijk’. Ze heeft het echt niet door waarom ik haar dat steeds vraag. Blijkbaar vindt ze het aardig van me. Ik ben ook niet van plan haar het te vertellen. Maar goed, misschien komt ze er ooit nog een keer achter. Ik ben er echter van overtuigd dat ze nooit zal toegeven dat ‘krudoorns’ in het Nederlands kruisbessen is en geen ‘kruidarens’, dat zou toch een afgang voor Marja zijn.
Weekschijf.png)
