Nu op radio Emmen
Hoe gek kan het worden?
Hoe gek kan het worden! We zaten op deze zonnige zondagmiddag op een bankje in het Noordbargerbos. Als eersten waren Alex en ik er neergestreken halverwege onze boswandeling. We zaten er te genieten van de boslucht en de prachtige omgeving terwijl we uitkeken over een open plek, begroeid met heide. We zaten daar een minuut of vijf, toen Alex een kennis ontdekte aan de bosrand. Met twee vingers in de mond liet hij een schel gefluit opklinken, dat een paar vogels verschrikt deed opvliegen. Maar het gefluit voldeed aan de bedoeling want aan de andere kant van de open plek keek de man op, stak een hand op en liep onze kant op. Het was een vijftiger die met een kwieke stap op ons afkwam. Alex stelde ons aan elkaar voor. De man heette Willem en werkte bij een automobielbedrijf en al snel zaten we geanimeerd te kletsen. En hoe gaat dat op een zonnige zondagmiddag als drie heren van overjarige middelbare leeftijd bij elkaar zitten? Al gauw ging het over de criminaliteit!
Alex vertelde het verhaal over een jeugdige inbreker, die ergens in den lande betrapt was en door de politie ingerekend. Op zich een prima gegeven, vonden wij, maar Alex schudde het hoofd. De politie had de jongen weer moeten laten gaan, want op het bevel: sta of ik schiet, was de jongen er vandoor gegaan en toen had een agent een waarschuwingsschot afgevuurd. Wij vonden het nog steeds prima, tenslotte had het schot aan de bedoeling voldaan, want de inbreker was ingerekend. Alex schudde meewarig het hoofd. “Nee”, zei hij, “jullie begrijpen er helemaal niets van. Dat is exceptioneel geweld bij zijn aanhouding, dus kregen ze opdracht om hem weer te laten gaan”. We zaten perplex. HOE GEK KAN HET WORDEN!! We werden er stil van.
Even later begon Willem te lachen. Alex en ik keken hem verbaasd aan. Wat viel er in hemelsnaam nou te lachen? Tussen lachsnikken door kwam het verhaal er uit. “Stel je eens voor”, lachte Willem, “een doorsnee rechter komt thuis en betrapt een inbreker. Wat moet hij doen? Razendsnel weegt hij alle opties tegen elkaar af en dan besluit hij de enige officiële weg te bewandelen. Nou ja, bewandelen, hij draaft de inbreker na, die inmiddels op de vlucht geslagen is, en roept luid: “hallo, meneer de inbreker, zou U zo vriendelijk willen zijn om heel even te blijven staan”? En wat gebeurd er? De inbreker blijft stokstijf staan totdat een uur later de politie komt en hem meeneemt naar het bureau. Zes maanden later krijgt die rechter de inbreker in zijn rechtszaal en vonnist hem. Hij boort zijn ogen diep in die van de inbreker en zegt: “wilt U dit alstublieft nooit weer doen”, en de inbreker valt op zijn knieën en barst in snikken uit. Gebroken verlaat hij daarna de rechtszaal. Zie hier het sprookje van het justitioneel apparaat”!
Alex en ik lieten het verhaal verbijsterd op ons inwerken en barsten toen in lachen uit. Ja, hoe gek kan het worden! We stapten maar weer op, tenslotte wilden we nog een stuk van de Touretappe zien.
Later zaten we voor de TV en zagen allerlei renners tegen het asfalt smakken en zelfs een auto een wielrenner van de sokken rijden, waardoor een andere in het prikkeldraad kwam te hangen. Ja, hoe gek kan het worden.
Weekschijf
