Nu op radio Emmen
Hoe gek kan het worden 2
En weer was het zondagmiddag. Het weer was niet wat voorspeld was, gelukkig maar! Het zonnetje scheen best vriendelijk en het lokte om een lekkere wandeling te gaan maken door de bossen. Met dat doel voor ogen stapte ik vroeg in de middag bij Alex binnen. Om hem op te halen om een fijne boswandeling te maken voor we naar de finish van de Tour de France zouden gaan kijken. Het zou allemaal anders lopen.
Toen ik bij Alex binnenstapte, zat hij voorover gebogen in een makkelijke stoel met een dik boekwerk op schoot. Hij was er zo verdiept in, dat hij me niet eens binnen hoorde komen. Alex' vrouw keek op en bracht haar vinger voor de mond, het universele gebaar van stil zijn! Voorzichtig ging ik bij haar aan tafel zitten en keek haar vragend aan. “Alex moet de ontvanger van de TV opnieuw in stellen”, zei ze zacht, “en dat lukt niet zo best”. Even begreep ik niet wat ze bedoelde, maar toen schoot me te binnen dat Alex en zijn vrouw Digitenne kijkers waren en ja, met de zendmast in Hoogersmilde buiten werking stond hun TV op zwart.
Zuchtend doorliep Alex keer op keer het menu van de ontvanger, maar het ging allemaal blijkbaar niet zoals hij dat wilde. Met een boos gegrom schoof hij na een tijdje het boekwerk en de afstandbediening opzij en keek op. Toen pas zag hij me zitten. Truus stond op en ging koffie zetten. Ik keek Alex grijnzend aan en zei: “lukt het allemaal niet zo”? Alex zuchtte diep. “Het is met die apparatuur zo, als het werkt is het prachtig, maar als je opnieuw zenders moet zoeken, is het een ramp”. Ik knikte meevoelend. Als je TV niet meer werkt, kom je er pas achter hoeveel hij aanstaat. Alex pakte de afstandbediening weer op. “Een laatste poging”, zei hij uitdagend. Weer werden er verschillende schermpjes zichtbaar op de beeldbuis en toen, o wonder, kwam er een schermpje waarin verschillende TV zenders verschenen. Alex begon te glimmen. Vol trots liet hij Truus, die net binnen kwam met de koffie, het resultaat zien. Met een zwierig gebaar drukte hij op de OK toets en alle schermpjes verdwenen en er kwam beeld. Met een dampende kop koffie in de handen zagen we de zendmast van Hoogersmilde instorten. De oorzaak van alle tobberatie van Alex. Toen Truus naar achteren ging voor nog een kop koffie ging Alex naar de teletekst van TV Drenthe. “Gloeiende, gloeiende”, hoorde ik plotseling. Verbaasd keek ik op. Alex wees naar het scherm en daar las ik: “Afghaanse familie uit Aalden uitgeprocedeerd!” Alex ontplofte bijna. Snel las ik verder en het werd me duidelijk dat minister Leers het gezin uit elkaar dreigde te scheuren. Een christelijke vrouw uit Tadzjikistan en een moslim man uit Afghanistan, met twee kinderen die in Nederland opgegroeid zijn en vloeiend Nederlands spreken moeten het land uit. Naar Afghanistan kunnen ze niet omdat de vrouw christen is en naar Tadzjikistan kunnen ze ook niet omdat de man moslim is. Alex zei tegen zijn vrouw, die ondertussen weer de kamer ingekomen was: “dat is nu een minister van het CDA! Hebben we hier een stel dat integratie en verdraagzaamheid praktiseert, moeten ze het land uit! Hoe gek kan het in Nederland nog worden”!
Weekschijf.png)
