Nu op radio Emmen
Glühwein
Weer was het zondag. Weer zaten we bij Alex thuis. Weer zat Alex te rillen bij de verwarming. Het was bijna een herhaling van vorige week. Bijna....
We hadden afgesproken om de stad in te gaan. Het was tenslotte koopzondag. Niet dat we daar gebruik van wilden maken, want, vonden we beiden, we hadden door de week genoeg tijd om onze boodschappen te doen. Daar hadden we de zondag niet voor nodig. En buiten dat, we gunnen beiden het winkelpersoneel hun vrije zondag. Maar al hoefden we geen inkopen te doen, de beloofde gezelligheid lokte wel. Alleen koning Winter. Die had heel andere plannen.
Vol goede moed was ik op weg gegaan richting Alex' woning. Het bleek een goede beslissing dat ik grote stevige schoenen had aangetrokken. Binnen de kortste keren knelden ze namelijk. Al mijn moed was mij in de schoenen gezakt! Als ik wat kleinere schoenen had aangetrokken, had ik naast mijn schoenen moeten gaan lopen en zeg nou zelf, dat is met al die sneeuw toch geen pretje. Het lopen ging heel erg moeilijk. De sneeuw van afgelopen donderdag was gedeeltelijk gedooid en daarna hard bevroren. Daar overheen weer een laagje verse sneeuw en alle ingrediënten waren aanwezig om het lopen tot glijden en glibberen te reduceren! Onderweg naar Alex had ik twee keer in innige omstrengeling gestaan met een lantaarnpaal ter voorkoming dat ik de sneeuw van heel dichtbij zou bekijken.
Eenmaal bij Alex had ik dan ook voorgesteld om maar veilig binnen te blijven en de stad maar gewoon de stad te laten en de beloofde gezelligheid maar zelf te verzorgen. Alex had alleen maar gerild van mijn taalgebruik. Of kwam het omdat hij nog niet volledig geacclimatiseerd was na zijn bezoek aan India? In ieder geval vond hij het een uitstekend idee en om de gezelligheid in gang te zetten bood hij aan om een glaasje glühwein te gaan maken.
Hij verdween in de keuken en een paar minuten later kwam hij de kamer weer in met een dienblad met drie glazen glühwein. Verbaasd keek ik hem aan. “Had je de wijn al klaar staan”? Vroeg ik hem. “Wel nee”, lachte hij. “Eén minuut per glas in de magnetron en klaar ik Kees! Het geheim van de kok. Proost”!
We hieven het glas en het moet gezegd worden, zowel de temperatuur als de smaak van de wijn waren voortreffelijk. Werkelijk een probaat middel om de kou uit versteven botten te verdrijven! “Gelukkig hebben we pas een voorraadje glühwein ingeslagen”, zuchtte Truus waarderend, “we kunnen de winter aan”. Alex ogen begonnen te glinsteren en ik zette me al schrap voor de opmerking die zou gaan komen. “Ach”, meende hij fijntjes, “maandagavond zal het wel gaan dooien”. We keken hem verbaasd aan. “Jij bent ook maar een profeet die brood eet”, meende Truus. “Nee, werkelijk”, antwoordde Alex. “Maandagavond is er een extra raadsvergadering en men is nog steeds aan het debatteren over het Attalantaproject en men verwacht dat dat wel eens een verhitte discussie kan gaan worden. Zo verhit dat de sneeuw in een wijde omtrek van het gemeentehuis wel eens kan wegsmelten. Ze hoeven alleen de deuren maar open te zetten. Weet je gelijk waar de opwarming van de aarde vandaan komt”, grijnsde hij.
Weekschijf.png)
