Nu op radio Emmen
Gelukkig Nieuwjaar 2
De stokoude man kwam voorzichtig aangeschuifeld over de hier en daar nog spekgladde weg. Kromgebogen leunde hij op zijn stok en zo nu en dan kon hij zich maar met moeite staande houden. Het was oudejaarsavond en Alex en z'n vrouw waren bij ons op bezoek om de jaarwisseling te vieren. Om een uur of elf waren Alex en ik even naar buiten gestapt om een luchtje te scheppen en zo stonden we langs de straat toen we de oude man aan zagen komen. Alex had hem het eerst gezien en medelijdend merkte hij op: “het is toch eigenlijk verschrikkelijk. Als je zo oud bent en je moet dan op oudejaarsavond op deze tijd nog over straat. Wat voor een eenzaamheid moet daar achter zitten!”
Toen de man tot bij ons was gekomen, sprak Alex hem aan. “Zo opa, moet ik je even met de auto ergens naar toebrengen? Straks breek je nog een been of zoiets”. De man liep eerst nog een paar stapjes door en toen hij in de lichtbundel van een lantaarnpaal kwam hield hij stil en lichtte het hoofd op en keek ons aan. Hij had lange grijze haren en een lange grijze baard. Zijn stem klonk beverig toen hij Alex antwoordde. “Dat is heel aardig aangeboden, meneer, maar deze weg moet ik alleen gaan”. We keken hem verbaasd aan en nu zag ik dat hij op zijn versleten jas een naamkaartje droeg. Ik stootte Alex aan en zei zachtjes van uit mijn mondhoek, opdat de oude man mij niet kon verstaan: “misschien is hij wel aan het dwalen. Kijk maar, hij heeft een naamkaartje op zijn jas”. Alex knikte en beiden deden we een stap naar voren om er voor te zorgen dat de oude man niet zomaar er van tussen kon gaan. Nu konden we lezen wat er op het naamkaartje stond...... 2010!
We gaapten de man aan. Glimlachend zei die: “A, U hebt het al gezien. Nu begrijpt U ook waarom ik dit laatste stukje alleen moet gaan. Nog maar een aantal minuten en ik ben geschiedenis geworden”. Wij stonden verstomd en er viel een stilte. Na een tijdje verbrak Alex die stilte. “Eh hum, vind U dat U de wereld beter achterlaat dan toen U kwam”? De man dacht even na over die vraag en antwoordde toen bedachtzaam: “ach, misschien beter of misschien slechter. Het is niet aan mij om daar over te oordelen. Ik kan waarschijnlijk alleen concluderen dat de wereld weer een beetje anders is geworden”. Hij dacht weer even na en ging toen verder: “de wereld is tijdens mijn leven een beetje anders geworden, maar zijn bewoners hebben nog steeds de zelfde eigenschappen. Ze liegen en bedriegen, maar ook beminnen op nog precies de zelfde manier en als er ergens iemand is die wat van zijn fouten heeft geleerd, staat er altijd weer een ander klaar om die zelfde fouten weer opnieuw te maken”. Alex glimlachte even. “Dat klinkt een beetje pessimistisch voor mij”, vond hij. De man haalde de schouders op. “Kijkt U maar om U heen meneer”.
Hij wees naar een paar jongens die een stukje verder in de straat met vuurwerk bezig waren. Een rotje knalde vlak bij de voet van één van de jongens uit elkaar. “Heeft U nog nooit zo'n foutje gemaakt? Maar kom, ik groet U, want ik moet verder. Ik hoor mijn opvolger al komen”. Plotseling begon het aan alle kanten te knallen en vuurpijlen vlogen de lucht in. De oude man was verdwenen. Het was 12 uur! Overal kwamen de mensen naar buiten. We keken elkaar wat verdwaasd aan, gaven elkaar een hand en zeiden: Gelukkig Nieuwjaar!
Weekschijf.png)
