Nu op radio Emmen
Gelukkig
Deze zaterdag was het weer zover. Een verjaardag in de buurt. De verjaardag zou gevierd worden met een barbecue en hoe fijn, ook Alex en ik waren met onze eega’s uitgenodigd! ’s Ochtends toen ik naar buiten keek zakte de moed me in de schoenen. Er stond een straffe wind en regen dreigde. Beslist geen weer om te gaan barbecueën! Ook het weerpraatje op de radio kon weinig hoop geven: harde wind en stevige buien! Misschien weer voor eind september, maar beslist niet voor juni. Nog een paar dagen en de zomer zou officieel beginnen. Er was weinig van te merken.
Om een uur of twee kwamen Alex en zijn vrouw ons ophalen en gevieren gingen wij met jassen bewapend op weg naar de verjaardag. Ons wachtte een aangename verrassing. De jarige had een flinke schuur leeggeruimd en daar stonden nu stoelen en tafels en ook de barbecue. De stemming zat er al snel in. Niet in de laatste plaats omdat men zo nu en dan de regen hard op het dak kon horen kletteren. Maar binnen was het droog en een ieder had het uitstekend naar de zin.
Op een zeker moment kwamen Alex en ik bij één van de gasten te zitten. U kent dat wel, zo iemand die je al verschillende keren op een verjaardag hebt gezien, waar je in een ver verleden eens aan voorgesteld bent, maar waarvan je de naam al lang geleden vergeten bent. Zo iemand waarmee je al snel in een geanimeerd gesprek bent verwikkeld. Je weet precies wie het is, alleen zijn naam ben je kwijt. Verheugd vertelde hij, dat hij nog een klein half jaar te gaan had en dan mocht hij met pensioen. Ook zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen zagen er naar uit. Plannen had hij meer dan genoeg. Zijn kinderen helpen en flink wat meer tijd doorbrengen met zijn kleinkinderen. Hij vond zich een gezegend mens. Tegenover hem haalde iemand snuivend de schouders op. “Gezegend”, vond hij, “het is toch gewoon je goed recht! Je hebt er tenslotte je hele leven voor betaald!”. De man naast me knikte. Ja, hij had er zijn hele leven voor betaald en ja, hij had ook zijn hele leven hard gewerkt, maar toch vond hij zich gezegend. De man tegenover hem kon het niet begrijpen. Als het toch je goed recht was, hoe kon je dan gezegend zijn! Alleen maar zijn goed recht.
Meer niet! “Jaap, Jaap”, zei de man naast me ernstig, “beschouw toch niet alles als iets waar je recht op hebt. Ik weet ondertussen al van zo veel mensen die er ook hun hele leven voor betaald hadden en er ook zeker recht op hadden, alleen kwamen ze al te overlijden voor ze met pensioen gingen en bij Petrus hielp het ook al niet toen ze zeiden dat ze er hun hele leven voor betaald hadden. Nee, ik ben een gezegend mens, ook al omdat ik er mijn hele leven voor heb kùnnen werken. Er zijn zoveel mensen op de wereld die graag werk zouden willen hebben en laten we het dan maar niet hebben over pensioen opbouwen. Hele volksstammen zijn al blij als ze alleen maar te eten hebben”! het werd even stil aan ons tafeltje. Een ieder dacht na over deze laatste woorden. Maar Jaap vond het eigenlijk maar ronduit kul! Als hij over een jaar of twintig met pensioen zou gaan, was dat niets meer dan hij verdiende! Alex stootte me aan en vroeg me zachtjes: “wie zou nou de gelukkigste zijn van de twee”?
Weekschijf.png)
