Nu op radio Emmen
Fundamentalisme
Na een zondag met heerlijk weer buiten, zo'n lentezondag, waarbij je als je buiten goed luisterde, het hoorde groeien, zaten Alex en ik samen wat na te bomen. De vrouwen waren nog even een ommetje aan het maken en wij hadden zojuist de samenvattingen van de voetbalwedstrijden zitten kijken. Terwijl ik opstond om alvast de koffie te zetten, begon het journaal. Het begon met veel nieuws over lynchpartijen in Afghanistan. Ik bleef even hoofdschuddend staan om te kijken. Toen het item afgelopen was, kon ik niet nalaten om op te merken: “wat een heerlijke dominee toch. Hoe zou hij zich voelen met de wetenschap van zoveel doden op zijn geweten”? Het was een retorische vraag. Meer een uitgesproken gedachte dan een vraag waar ik een antwoord op verwachtte, dus draaide ik mij om en ging naar de keuken.
Even later kwam ik weer terug in de kamer. “Zo, de koffie loopt”. Alex zat nadenkend in zijn stoel en reageerde niet. Ik ging zitten en toen keek Alex me aan. “Ik heb wat nagedacht over je opmerking, want ik ben het roerend met je eens. Die dominee heeft door zijn koranverbranding tientallen mensen de dood in gedreven. Maar toen ik wat verder doordacht, kwam ik bij wat interessante vragen”. “Vertel”, moedigde ik Alex aan, benieuwd naar zijn hersenspinsels.
Hij dacht even na en vroeg toen: “vind jij die Amerikaanse dominee een fundamentalist”? Ik hoefde daar niet lang over na te denken. “Ja”, antwoordde ik beslist. Alex knikte. “En vind je dat verwerpelijk, zo'n christenfundamentalist”? Ook dat kon ik bevestigen. Ik keur eerlijk gezegd elke vorm van fundamentalisme af, of dat nu christen, moslim, joods, sikh, of gewoon voetbalfundamentalisme is, ik keur het allemaal af.
Alex knikte weer. “Als een moslim ergens in de wereld nu een bijbel zou verbranden, zou jij dan de straat op gaan om hier een paar moslims te gaan lynchen”? Ik schoot in de lach. De situatie in de vraag was zo absurd, dat ik mijn lachen niet in kon houden. In gedachten zag ik me al door Emmen draven achter een langgejurkte moslim aan. Ik schaterde het uit. Alex lachte mee maar vroeg toen: “je vindt het een belachelijk idee. Waarom”? Ik haalde de schouders op. “Als iemand het in zijn hoofd haalt om een bijbel te verbranden, hoop ik maar dat hij er zijn handen aan kan warmen. Voor de rest lig ik er niet wakker van”.
Alex knikte weer. “Als iemand dat nu wel een reden vindt om een paar moslims te lynchen, hoe noem je die dan”. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. “Een fundamentalist”! Alex grinnikte even. “Dus als er tientallen mensen in Afghanistan gelyncht worden omdat er in Amerika een koran is verbrand, is dat fundamentalisme”. Nu was het mijn beurt om te knikken. Dit was zo duidelijk als maar wat! “Juist”, zei Alex, “maar nu de hamvraag. Waarom zou de dominee in Amerika fouter zijn dan de lynchers in Afghanistan”? Ik keek hem verbaasd aan. “De lynchers zijn natuurlijk veel fouter. Mensen in koele bloede, of verhitte waanzin, doodknuppelen was toch heel wat erger dan een koran of bijbel verbranden”. “Juist”, stemde Alex in. “Maar waarom wringt dan een ieder in Amerika, tot de president toe, zich in duizend bochten met verontschuldigingen naar de moslimwereld? Zou dat eigenlijk niet andersom moeten zijn”
Weekschijf.png)
