Nu op radio Emmen
Emmen
Het was de 10e van de 10e 2010 en het was 10 over tien. Wat heet dubbele tijdmelding. Het was één en al tien en Alex en ik zaten in een auto op weg naar een wederzijdse kennis in het westen van het land. Een vriendelijk zonnetje bescheen het Drentse landschap en de herfstkleuren lichtten overal op en ondanks dat het zondag was, waren her en der boeren bezig om de aardappels van het land te krijgen. Het was een feest om over de nu nog rustige wegen te rijden. Dat zou later op de dag wel anders worden, want er waren verschillende snelwegen afgesloten voor wegwerkzaamheden en dat bij de stukken waar men zo wie zo al bezig was, wisten we op voorhand al dat we vroeg of laat wel ergens in een file aan zouden kunnen sluiten. Maar voorlopig was het nog rustig op de weg en konden we genieten en dat deden we dan ook. En als je zo'n uurtje of twee te gaan hebt, dan dood je de tijd met een gesprek. Allereerst natuurlijk over de koetjes en de kalfjes. Nu zijn er in de herfst genoeg koetjes, maar met de kalfjes is het een stuk minder.
Dus al gauw kwamen de meer beladen onderwerpen aan bod. Zoals interland voetbal! Al snel lieten we dat onderwerp varen. Het was te deprimerend en daar scheen de zon te mooi voor. We kregen ook een nieuwe regering en Alex vond dat je daar nog helemaal niets over kon zeggen. Laten we eerst maar eens gaan kijken hoe ze het er af gaan brengen. Hoe noemen ze zoiets ook al weer? O ja, het voordeel van de twijfel. We besloten Den Haag dat voordeel voor vandaag maar te gunnen. Maar plotseling werd de sfeer in de auto toch gespannen. Dat kwam zo. Ter hoogte van Staphorst vroeg Alex plotseling: “heb je vrijdag Emmen nog gezien op de TV”? Ik had het inderdaad gezien en er ook al verschillende stukken over gelezen in de krant. Schuldsanering! De goede stemming in de auto was direct verdwenen. Wat een gegeven om de landelijke TV stations te halen. Alex was heel resoluut in zijn oordeel. Een schoolvoorbeeld van bureaucratische incompetentie noemde hij het. En ook nog: om je voor te schamen dat je uit Emmen komt. Het bleef een poosje stil in de auto. De goede sfeer was duidelijk bedorven. Alex zuchtte diep en verbrak de stilte met: “nu is er donderdag ook nog een extra raadsvergadering”. Dit was nieuw voor mij, dus ik vroeg hem verbaasd: “over de affaire met de schuldsanering”? Alex schudde het hoofd. “Nee”, zei hij: “er moet nu vergaderd worden over een onafhankelijk rapport over de situatie van de dierentuin”!
“Ah”, sprak ik: “dan zal de verplaatsing van de dierentuin wel van de baan zijn, want een blinde met een glazen oog kan wel zien dat dat nooit rendabel te maken is. De dierentuin draait al met verlies”! Alex lachte bitter. Dat hoeft voor het gemeentebestuur geen beletsel te zijn. Die zijn dol op kapitaalsvernietiging. Kijk maar naar het Rundedal, het Schip in Klazienaveen, de ondergrondse parkeergarage en de Mediamarkt. Ik denk niet dat nu ze zo'n klapper kunnen maken ze die kans laten lopen. Al moet alles wat krom is recht geouwehoerd worden en alles wat recht is krom. De vrolijke stemming was definitief verdwenen. En toen we bij onze kennis aan de koffie zaten, was het eerste wat we hoorden van een medegast: “zo dus jullie komen uit Emmen. Ik heb vrijdag nog een stukje gezien op TV over Emmen”.
Weekschijf.png)
