Nu op radio Emmen
Een sprookje 2
“Opa, vertelt u nog eens een verhaaltje”? Het kind dook onder het dekbed, klopte het kussen eens lekker op en rolde zich op haar zijde. Alex keek vertederd naar het kleine meisje en vroeg: “wat voor verhaaltje wil je horen? Sneeuwwitje, Assepoester of over het vrouwtje van Stavoren”? Het kind tuitte haar lipjes, dacht even na en vroeg toen: “dat verhaaltje van vorige week, over die kaboutertjes, gaat dat nog verder”? Alex grinnikte en knikte. “Ja kindje, dat gaat nog altijd verder”. “Goed”, knikte het meisje beslist, “dan wil ik horen hoe het met die kaboutertjes verder gaat”. Ze lachte even. “totdat het eindigt met, ze leefden nog lang en gelukkig”.
Alex was even stil en dacht diep na. “Goed”, stak hij van wal. “De kaboutertjes in Maduradam moesten dus een regering vormen. Vorige week vertelde ik al dat dat niet eenvoudig was. Je weet dat er veel kabouterpartijtjes niet met andere partijtjes wilden samenwerken. Juist nu er belangrijke beslissingen moesten worden genomen en ze eigenlijk allemaal hun beste beentje voor moesten zetten, bleven ze maar kibbelen. Allemaal wilden ze eerste viool spelen en dat kon natuurlijk niet, want je hebt maar één eerste viool. Nu schreef de traditie voor dat de hoofdkabouter van de grootste partij, de nieuwe regering mocht samenstellen. Logisch was het dat de drie grootste kabouterpartijtjes zouden gaan regeren. Maar de hoofdkabouter van de Werkpartij riep direct: wij willen niet regeren met het kaboutertje met de geblondeerde haren. Er werd lang en diep nagedacht. Uiteindelijk dachten ze een oplossing te hebben. Ze zouden in plaats van met de partij met de geblondeerde haartjes een hele ris kleinere partijtjes vragen om mee te regeren. Weer liep het allemaal mis. De Werkpartij van de kabouter met de hele korte haartjes lag weer dwars.
Alex zweeg even en zuchtte. Uiteindelijk had iemand een nieuw idee. Als nu eens het winnende partijtje en de grote verliezer van de verkiezingen, het partijtje van de kabouter met het zwarte brilletje, samen zouden regeren en dat met de toestemming zouden doen van het kaboutertje met de geblondeerde haartjes, zou alsnog alles opgelost zijn”.
Het meisje snoof verontwaardigd. “Dat kan helemaal niet opa. Iemand die het meest verloren heeft mag niet meer regeren. Dat kan toch in het echt ook niet”?
Alex knikte. “Het gebeurde ook niet. Na weken praten met elkaar over hoe ze het zouden gaan doen, eindigde het weer in een grote ruzie. Ditmaal binnen het partijtje van de minister met het brilletje. Het kaboutertje van de Werkpartij stond direct paraat en verklaarde dat de ruzie een zegen voor het kabouterlandje was. Hij vond dat er nu ruimte kwam voor een echte eerlijke regering zoals het kaboutervolkje wilde. Hij verklaarde er wijselijk niet bij, dat hij zo'n regering al twee keer tegengehouden had”.
“Opa”, verklaarde het meisje: “ik vind het helemaal geen leuk verhaaltje. Zou u niet een draak erbij kunnen verzinnen, die al die domme kaboutertjes in één keer op zou eten.
Alex keek haar verrast aan. “Dat zou een prima oplossing zijn. Dan zou het kaboutervolkje inderdaad nog lang en gelukkig kunnen leven”!
Weekschijf.png)
