Nu op radio Emmen
Dubbele nationaliteit
Het was witte zondag. Ja echt. Natuurlijk niet zoiets als witte donderdag of als stille zaterdag of goede vrijdag, want dat zijn christelijke feestdagen. Nee, het was gewoon een witte zondag. Letterlijk. Want bij het ontbijt konden we uitkijken op een hele witte tuin. En buiten in de straat had de natuur genivelleerd. Alle buren hadden, net als wij, een witte auto gekregen van vadertje winter, die heel even om het hoekje was wezen kijken. De zon kwam net boven de horizon kijken en veranderde het geheel in een sprookjesachtige wereld. Het nodigde uit tot een frisse ochtendwandeling.
En zo liepen Alex en ik een uurtje later door het Oosterbos. Het was heerlijk fris en de plekken waar de zon nog niet had kunnen komen waren wit terwijl de zonovergoten plekken alle kleuren van de herfst lieten zien. We liepen in stilte en waanden ons alleen op de wereld. Het frisse windje liet onze gezichten tintelen. Wat kon de wereld toch mooi zijn.
Na een half uurtje zo gelopen te hebben verbrak Alex de stilte. “We hebben dus eindelijk weer een regering”. Ik knikte en antwoordde: “en Wilders begint direct al weer over een dubbel paspoort”. Alex grinnikte. “Je kan nu in ieder geval niet zeggen dat hij niet consequent is. Met mevrouw Albayrak kon men nog zeggen dat hij racistisch was, maar dat vliegertje gaat nu niet op”. Ik haalde de schouders op. “Hij zoekt alleen maar publiciteit”. Alex antwoordde niet direct en dus liepen we weer even in stilte verder. Maar toen bleef hij plotseling staan en toen ik ook bleef staan en me half omdraaide om te kijken wat er aan de hand was, vroeg hij mij: “maar heeft hij nu eigenlijk gelijk of niet”?
Ik had daar eerlijk gezegd nog nooit diep over nagedacht, maar Alex' vraag dwong me nu om dat te doen. Ik vroeg me af wat er op tegen was om twee nationaliteiten te hebben. Gevoelsmatig vond ik dat er een beetje een “van twee walletjes eten mentaliteit” uit sprak, maar meer kon ik er eigenlijk niet van maken”. Alex knikte bij mijn hardop uitgesproken gedachtegang. “Juist”, zei hij: “maar denk ook eens aan andere gevolgen. Nu hebben we een Nederlands/Zweedse staatssecretaris. Wat gebeurd er als er straks Europese verkiezingen zijn. Dan mag ze in Nederland en in Zweden stemmen. Zij heeft dus twee stemmen en jij en ik hebben er elk maar één. Nu weet ik wel dat die ene stem niet zoveel gevolgen zal hebben, maar wat gaat er gebeuren als men straks Turkije tot de Europese Unie toelaat? Dan krijgen gelijk miljoenen Turken in o.a. Duitsland en Nederland twee stemmen en miljoenen stemmen lijken mij wel wat verschil uit te maken”! Stom geslagen keek ik hem aan. Zo ver had ik nog niet door gedacht en blijkbaar trok ik daar een vreemd gezicht bij, want Alex barstte in lachen uit. “Het is toch wat”, zei hij: “moeten we Wilders gelijk geven. Het moet toch niet gekker worden. Straks worden we ook nog racisten genoemd”.
We liepen weer verder. Maar zijn woorden bleven lang door mijn hoofd spoken. Moest ik dan toch naar Duitsland emigreren om wat meer invloed in Europa te krijgen?
Weekschijf.png)
