Nu op radio Emmen
Dierentuin
Alex kwam zondagmiddag met hangende schouders binnenstappen. Hij zag er vermoeid uit. Met een diepe zucht ging hij zitten en zei: “hè hè, eindelijk weer eens een lekker weertje”. “Zullen we een stukje fietsen?”, stelde ik voor. Ontkennend schudde hij het hoofd. “Liever niet, ik ben uitgewoond”! Verbaasd staarde ik hem aan. “Voel je je niet goed”, vroeg ik hem. Hij haalde de schouders op. “Ik ben prima in orde hoor, alleen een beetje slaapgebrek en doorgetoeterde oren”! Ik schoot in de lach. Typisch Alex! Het hele verhaal kwam er al gauw uit. Vrijdags waren de kinderen langsgekomen voor een weekendje ouderbezoek, met hun kinderen, en plotseling was de woning van Alex een bruisende samenleving geworden van schelle vrolijke kinderstemmetjes en van bijpraten tot diep in de nacht. Ja, hij was het allemaal niet meer zo gewend, al die drukte. Maar goed dat het zo gezellig was.
Ik kon het alleen maar beamen, terwijl ik aan onze eigen kinderen dacht als die langskwamen. Altijd een bron van vreugde, ondanks dat binnen een vloek en een zucht het hele huis overhoop staat. Het hoorde er nu eenmaal bij en ik wist uit ondervinding dat het slopend kon zijn, dus ik keek hem medelijdend aan. “Ja, het leven is zwaar”, beaamde ik, “en zo'n weekend is een echte opoffering”. Alex grinnikte. “Dat kun je wel zeggen, gelukkig dat ik een opofferend type ben, anders zou ik het verschrikkelijk vinden. Nu is het gewoon heerlijk, maar vermoeiend...!”
Zondagochtend waren de laatsten weer vertrokken en twee uur later was het huis weer min of meer aan kant. Alleen jammer dat het weer niet erg meegewerkt had. Op zaterdag waren Alex, zijn vrouw en hun kinderen en kleinkinderen naar de dierentuin geweest. Ja, als je kinderen van ver komen, dan is het een mooie gelegenheid om dat gelijk even mee te nemen. Ik kon me de gezelligheid van het uitstapje wel voorstellen. Een dierentuintje doen met kleine kinderen is altijd leuk. “Nog leuke dingen gezien of gehoord?” vroeg ik belangstellend. Tenslotte met zo'n gezelschap gebeurt er altijd wel wat. Alex begon te grinniken. “Zeker, ik hoorde keiharde reacties op het Atalanta project”. “O ja”, antwoordde ik, “laat horen. Ik ben altijd benieuwd wat een buitenstaander van zoiets vindt”.
Alex ging er voor zitten. “Binnen in de dierentuin vroeg mijn dochter, hoe het nu precies zat met de verhuizing van de dierentuin. Ik legde het hele Atalanta plan uit en de eerste reactie van m'n dochter, die onderweg naar de dierentuin nog even vlug een winkel was ingeschoten, was: ze lijken wel gek! Als ze de dierentuin uit het centrum weghalen, trekt de middenstand ook geen klanten meer zoals ik, die als ze langs de winkels lopen, ergens even gauw naar binnen wippen. Mijn schoonzoon, een nuchter cijfertype, vroeg me wat het allemaal moest gaan kosten. Op mijn antwoord van een half miljard, zakte hem de mond bijna open van verbazing. Krijgen ze er nooit uit, was direct zijn reactie. En dan ook nog de middenstand nog eens nijpen. Onverantwoord in deze tijd”. Alex lachte. “En heeft je schoonzoon een beetje inzicht in financiën?” vroeg ik nieuwsgierig. Alex lachte weer. “Ach, als Head-finance bij een bekende multinational, denk ik dat je wel verstand van cijfertjes hebt”.
Weekschijf.png)
