Nu op radio Emmen
DRIEKWARTSMAAT JOHNNY
Ach ik zie Johnny nog lopen met zijn te korte broek. Hij droeg altijd dit soort broeken daarom werd hij ook driekwartsmaat Johnny genoemd. Johnny was een vrij lange jongen en daar hij ook uit een gezin kwam waar ze het niet al te breed hadden maakte moeder zelf de kleding voor haar kinderen. Ze ging dan naar de markt om zo goedkoop mogelijk in te kopen. Maar blijkbaar had ze geen goed maatgevoel. Johnny had er echter geen moeite mee. We zaten samen op de lagere school en ik mocht Johnny graag. Een vrolijke, vriendelijke, goedaardige jongen. We waren altijd bij elkaar, gezworen kameraden zou je kunnen zeggen.
En wat hebben we in die tijd een plezier gehad. Johnny was ook immer voor een geintje te vinden. Helaas was hij een niet al te beste leerling. Ieder jaar weer bij het overgaan naar een andere klas kwam hij met de hakken over de sloot. De onderwijzers zagen dan ook niet veel in Johnny’ s toekomst. Hijzelf maakte zich daar niet al te druk om. ‘Dat zien we dan wel weer,’ zei hij. In de zesde klas kregen we een test welke school het best voor ons geschikt was. De uitslag hiervan was dat Johnny misschien de lagere technische school kon doen maar dat was ook nog twijfelachtig. Ikzelf werd geschikt bevonden voor de ULO zo heette die school toen.
Maar zoals het meestal gaat zag ik Johnny niet zoveel meer en toen wij na een tijd ook nog gingen verhuizen ben ik hem helemaal uit het oog verloren. Ik dacht echter nog veel aan hem. Totdat ik vele jaren later zijn moeder tegenkwam. Mijn eerste vraag die ik stelde was, ‘ hoe gaat het met Johnny? Oh die woont al jaren in Amsterdam,’ antwoordde ze. ‘Amsterdam ?’ vroeg ik verbaasd. ‘Ja hij is direct na het voltooien van de technische school daar naar toegegaan. Hij is getrouwd en heeft drie kinderen. 'Toe maar, ‘ zei ik en stond even voor me uit te staren. Die Johnny, dacht ik. Toen vroeg ik haar om zijn adres.
Ik pakte de pen en een stukje papier en schreef het adres op. ‘ Dank u,’ zei ik ‘en mocht u Johnny zien of spreken doe hem dan de groeten van mij. Ja dat zal ik zeker doen,’ antwoordde ze. De eerste keer dat ik in Amsterdam moest zijn had ik het besluit genomen om Johnny op te zoeken. Het was een vrij chique straat waar Johnny woonde. Toen ik daar voor de deur stond kon ik bijna niet geloven wat ik zag. Op het naambordje stond, J.Hoogen, ingenieur. Dat kon toch niet waar zijn. Ingenieur? Ik dacht bij mezelf, ben ik hier wel op het goede adres? Ja dat moest wel want de naam klopte. Ik twijfelde nog even en drukte toen op de bel.
Een knap uitziend vrouwtje opende de deur. ‘Eh, eh goedenmiddag mevrouw,’ stamelde ik, gaf haar een hand en stelde me voor. Vanzelfsprekend kende ze me niet. ‘ Is Johnny thuis?’ vroeg ik. ‘Ja die is er. Zou ik hem wel kunnen spreken? Jawel hoor, wie kan ik zeggen dat u bent? Een oude vriend,’ zei ik. Even later kwam Johnny aanlopen. Ik herkende hem meteen en hij mij ook. ‘Wat een verrassing kerel wat fijn om jou eens weer te zien. Kom binnen dit had ik nou nooit verwacht. Hoe kom je eigenlijk aan mijn adres? vroeg hij. ‘Ja dat is een geheim,’ antwoordde ik. Onder het theedrinken spraken wij over allerlei dingen.
Over vroeger, welk beroep ik had waar ik woonde en hoe hij in Amsterdam terecht was gekomen en ingenieur was geworden. ‘Ja dat had niemand verwacht dat ik nog eens Ir. voor mijn naam zou schrijven hè? Nee inderdaad niet,’ antwoordde ik. Nadat de eerste gesprekken afgerond waren vroeg hij of ik een drankje wilde. Terwijl hij naar de kast liep om de fles te halen keek ik met opzet naar zijn broek. Jawel te kort. Ik moest in mezelf lachen en dacht op dat gebied is er niks veranderd. Maar hij heeft het toch maar gemaakt, ingenieur Johnny wie had dat ooit kunnen dromen. De onderwijzers hadden toch geen gelijk gehad.
Weekschijf.png)
