Nu op radio Emmen
DIKKE MARCHIEN.
Dikke Marchien woonde vroeger bij ons in de straat. Ze was een hele dikke vrouw, daarom noemden de mensen haar ook dikke Marchien.Van nature was ze een heel goed mens, ze had veel voor anderen over, ze hielp waar het nodig was. Men kon alles van haar krijgen, daar had ze geen enkel probleem mee, ze had ook voor iedereen opbeurende woorden. Maar ze had ook een nadeel, ze was lui. Ze deed het hoognodige werk thuis, maar verder vond zij het wel goed. Het huis zag er niet altijd opgeruimd uit. Eten was haar grote hobby. Dat was ook de reden dat ze zo dik was. Het kwam duidelijk niet door de wind.Het gebeurde vaak dat ik bij haar zoontje Rieksie was om te spelen, er dan gebak bij de koffie moest worden gehaald. Met een zeurderige stem zei ze dan, ‘Rieksie kan jij even wat gebak ophalen voor bij de koffie?’. Rieksie deed alles voor haar, dus ook gebak halen. Moe was alles voor hem en omgekeerd was dat ook het geval. En wat kon ze dan zo’n slagroompunt naar binnen laten glijden, je kreeg er de koude rillingen van. Ze zeurde maar verder.’ Hoe gaat het met je moeder,ze wordt al ouder hè?’ Ik knikte dan met mijn hoofd en probeerde met Rieksie naar buiten te gaan om te spelen, want anders bleef ze maar door zeuren. Marchien liep ook heel apart.
Ja, wat wil je met van die korte benen. Ze moest wijdbeens lopen om de billen van elkaar gescheiden te houden. Ze droeg ook altijd van die korte rokken. Als ze voorover ging staan, dan keek je tegen een enorm achterwerk aan. Een beetje onsmakelijk vond ik het, maar je keek toch. De verleiding was te groot. Zo’n achterwerk zag je niet elke dag. Er gebeurde altijd wel iets in of rondom het huis. Vreemde voorvallen, van die hachelijke situaties. Zo waren er eens twee honden
aan het vechten voor haar huis. Een herdershond en een bouvier, niet de kleinste honden. De bouvier liep los rond en de herder behoorde toe aan een invalide man die in een wagentje reed.
De hond was voor de bescherming van de invalide, maar hij moest ook het wagentje trekken. Op zeker moment viel de bouvier de herder aan. De herder trok zich los van het wagentje en toen werd er gevochten. De invalide man raakte met zijn wagentje in een sloot. Het vechten van de honden ging maar door en er kwamen steeds meer mensen omheen staan, maar niemand van de aanwezigen durfde of kon ook maar iets doen. Totdat Marchien op een idee kwam, ‘Ik zal het met
water proberen, dat helpt vast en zeker, dat deden we eerder bij ons thuis ook,’ riep ze. Met haar korte dikke pootjes rende ze naar huis en keerde even later terug met een emmer vol water.
‘Oh gut,oh gut’ riep ze en gooide de emmer met water leeg op de honden. De honden bleven echter vechten. Ze haalde nog een emmer vol, maar weer zonder succes. Gelukkig kwam toen de eigenaar van de bouvier en die wist met veel moeite zijn hond tot bedaren te brengen. De invalide man kon met zijn wagentje ongedeerd uit de sloot worden gehaald en zijn weg vervolgen. De hond was inmiddels weer tot rust gekomen ondanks enkele verwondingen. Even later zei Marchien, ‘het was toch een goed idee van me om met water te gooien, oh gut, oh gut’. De omstanders zwegen en lachten een beetje meewarig, het had immers geen enkel resultaat opgeleverd. Waggelend maar voldaan liep Marchien naar huis terug.
Weekschijf.png)
