Nu op radio Emmen
DEMENT
Zestig jaar getrouwd zo luidde de uitnodigingskaart die wij ontvingen. De kaart was afkomstig van onze oude buren. We waren verrast maar erg blij. ’Leven die dan nog, ze moeten al oud zijn?’ zeiden we tegen elkaar. Ze waren verhuisd en we hadden in geen jaren iets meer van hen gehoord. ’Tjonge,tjonge wat leuk. Nou die wil ik wel eens weerzien, ik ook,’ antwoordde mijn vrouw.’ Hoe zouden ze eruit zien? We hadden vroeger samen als buren een leuke tijd gekend. Altijd behulpzaam voor elkaar en veel afgelachen. Maar toen hij met pensioen ging hadden ze een huisje gekocht aan zee. Dat was altijd hun verlangen geweest.
Dus op de dag van de herdenking van hun huwelijk gingen we op weg. De receptie werd gehouden in een bejaardenhuis. Een prachtig gebouw met alles erop en eraan. Een beetje opgewonden traden we de zaal, die ingericht was als een bar, heel gezellig, leek wel op een engelse pub, binnen. En ja hoor daar zaten de oudjes temidden van hun familie en andere gasten. Het werd een emotioneel weerzien, hoewel hij ons niet meer herkende. Hij was dement zoals ons werd verteld. Lichamelijk zag hij er nog gezond uit, rookte een dikke sigaar en dronk een borreltje, net als vroeger bij hen thuis, hij genoot op zijn manier van deze bijeenkomst.
De toestand van zijn vrouw was lichamelijk en geestelijk prima. Ze moest alles van ons weten. Er werden die middag vele herinneringen opgehaald van vroeger. Maar op het eind van de receptie werd ze triest. ‘Ja, we wonen niet meer samen, ik woon in een tehuis hier niet ver vandaan, mijn man woont hier dit is een huis voor demente bejaarden. Het kon gewoon niet meer, hij is erg in de war en soms is hij agressief. Ik vind het heel jammer maar er was geen andere oplossing. Ik bezoek hem elke dag, we hebben ons huisje aan zee moeten verkopen, we hebben daar samen ook een fijne tijd gekend. Maar ja, aan alles komt een eind hè.
Het is toch al fijn dat we deze dag nog samen kunnen vieren. Moet je zien hoeveel bloemstukken wij hebben gekregen. Ja, we hebben zelfs een bezoek van de burgemeester gehad hij kwam ons gelukwensen. Je zag dat ze daar erg trots op was. We wisselden nog wat woorden en namen afscheid. Ze hoopte dat we nog eens gauw terugkwamen. Dat beloofden we. Toen ik hem de hand gaf, glimlachte hij en zei,’ ik ken je niet. Geeft niet ik ben verheugd jullie gezien te hebben, ‘antwoordde ik.
Toen we weer in de auto zaten op de terugreis dacht ik er nog eens overna.Dement? Niets meer weten of herkennen, in de war zijn, agressie, afhankelijk zijn van andere mensen.Oud worden lijkt me mooi, maar op deze manier? Gelukkig hebben we dat zelf niet in de hand. Voor de persoon in kwestie is het al erg, maar voor de familieleden lijkt het me nog erger. Laat staan het personeel in zo’n tehuis dat deze mensen moet verzorgen. Ik heb groot respect voor hen dat ze dit met liefde kunnen doen. Het lijkt me een hele opgaaf.
Weekschijf
