Nu op radio Emmen
DE OUDE BOOM.
Hendrik heeft een leuk huisje met een stuk grond er omheen en hij is er dolgelukkig mee. Toen hij ging trouwen had hij het voor een schappelijk prijsje op de kop kunnen tikken en nu veertig jaar later woont hij er nog met zijn vrouw. Het is zijn vertrouwde stekkie. Voor geen geld wil hij er vandaan. Maar een paar jaar geleden moest de straat waaraan Hendrik woont verbreed worden en hiervoor moest hij een gedeelte van zijn erf afstaan aan de gemeente en daar was Hendrik helemaal niet zo blij mee.De bloementuin voor en de moestuin achter het huis betekende namelijk alles voor hem. En wat hem nog meer ter harte ging was dat de oude boom voor het huis ook moest verdwijnen. Die boom was hem erg dierbaar. Maar de gemeente was vast besloten haar plan door te zetten ondanks de bezwaren van Hendrik en meerdere bewoners van de straat die ook grond moesten inleveren. Menig raadsvergadering werd bijgewoond om te protesteren, maar de gemeente bleef bij haar besluit. De oude boom werd ontworteld. Laatst sprak ik Hendrik nog. Het gesprek ging meteen over de boom.
’Eerlijk, ik mis hem,’zei hij.’Ik kan er wel kwaad om worden, de gemeente ze doen maar. Ze nemen je dingen af wat je eigendom is, waarom moest nu net deze kant van de straat verbreed worden, ze hadden toch ook de struiken aan de andere kant van de straat kunnen weghalen? Maar nee hoor.De heren van de gemeente vonden dit de beste oplossing. Volgens mij is het gewoonweg pesterij. Kijk, als ik binnen voor het raam zit dan zie ik weer die boom voor me. Ik geloof dat hij wel honderd jaar oud was en hij was me een joekel. En wat had je er plezier van. In het voorjaar was hij prachtig groen met nesten van vogels erin.
’s Morgens vroeg dan zaten er al merels die hun hoogste lied zongen, prachtig was dat. ’s Zomers dan kon je eronder lekker in de schaduw zitten en hoorde je de bladeren ritselen, ja, dan kwam je tot rust. ’s Winters dan leverde hij een romantisch plaatje op, als de maan scheen, of als er een laagje sneeuw of rijp op de takken lag. Jammer, het is allemaal voorbij. Zo zie je maar, je hebt weinig te vertellen in deze wereld. Ach, achter het huis heb ik wel meer bomen staan, maar juist degene waar ik zo aan gehecht was die moest verdwijnen.Kom ga eens mee naar binnen dan laat ik je wat zien.
’Het was winter en in de kamer stond een grote kachel die brandde en ervoor lag een stapel houtblokken.Hendrik nam een blok in zijn hand. ‘Is dit geen fijn hout? Inderdaad,’antwoordde ik. En het wil branden joh? Ik heb de schuur vol van deze blokken. Ik mocht zowaar de boom houden en het enige wat ik ermee kon doen was er houtblokken van maken voor de kachel. Het was een heel karwei, maar gelukkig heeft mijn buurman die in het bezit is van een electrische zaag mij ermee geholpen. Dus brandstof voor deze winter hoef ik niet meer te kopen. Maar geloof me ik heb er soms moeite mee om de blokken op het vuur te gooien. Iets wat je dierbaar is doe je niet gemakkelijk weg hè?
Maar als ik hetzelf niet had gedaan dan hadden andere mensen ervan geprofiteerd en dat wilde ik tot elke prijs voorkomen.’ Hij nam opnieuw een blok hout, bekeek het aandachtig en gooide het toen op het vuur. Even later zat ik met Hendrik en zijn vrouw in de kamer een kop koffie te drinken, terwijl het hout in de kachel gezellig knapperde. ‘Lekker warm hier hè?’zei Hendrik en hij keek een beetje weemoedig naar buiten.
Weekschijf.png)
