Nu op radio Emmen
DE KAPPER
Ik ga niet zo vaak naar de kapper. Een keer in twee of drie maanden vind ik voldoende. Het haar wordt dan echt te lang, maar vooral op aandringen van mijn echtgenote. Ik vind het om eerlijk te zijn een beetje een verloren tijd want meestal moet je lang wachten omdat er klanten voor je zijn. En dan zit je daar maar. Je kunt de krant gaan lezen of de bekende tijdschriften doorbladeren die vaak weken, ja zelfs maanden oud zijn. Deze magazines kom je ook altijd tegen in de wachtkamers van artsen en tandartsen. Je kunt ook verveeld naar buiten kijken, maar je kunt ook de babbels aanhoren die de kapper en de klanten voeren. Ze gaan meestal over het weer, sport of politiek.
Het zijn altijd dezelfde verhalen. Ik heb dan ook de ervaring en naar ik aanneem velen met mij dat de barbiers aardige kerels zijn maar dat ze ook ontzettend kunnen kletsen. Zeg maar rustig dat ze je de oren van de kop lullen. Het zijn ook vaak van die ‘ wilde ‘ verhalen die ze je onder het knippen vertellen. Je kunt met je tenen wel aanvoelen dat er danig bij gelogen wordt. Maar het hoort blijkbaar bij zijn vak. Hij probeert je op een zo’n leuk mogelijke manier bezig te houden. Dus laat je hem maar kletsen. Ik beweer niet dat het altijd vervelend is het kan ook wel eens een aardige afleiding zijn als je tenminste zelf in de mood bent om te praten.
Maar meestal denk je van, man hou nou eens even je mond en doe gewoon je werk.
Laatst bracht ik weer eens een bezoek aan mijn kapper in het dorp.Het werd weer de hoogste tijd en ik was zowaar direkt aan de beurt. Dus dit keer geen krant, tijdschrift of babbels van mede cliënten. Dat was dus mazzel hebben. Maar ook nu had de kapper zijn sterke story. Juist toen hij de climax van zijn verhaal had bereikt gebeurde er een leuk incident. Tenminste ik vond het leuk. Een man op leeftijd met een kaal hoofd bleef voor het raam van de kapperszaak staan, keek opgewekt naar binnen, klopte toen op het raam en zwaaide met zijn hand naar de kapper.
De kapper zwaaide terug, kennelijk kenden ze elkaar. Toen liep de man naar de openstaande deur, want het was lekker warm weer en kwam binnen. ‘ Hallo,’ zei hij. ‘Hallo,’ zei de kapper. ‘Hoe gaat het met je,’ vroeg de kapper. ‘Prima en een lekker weertje hè,’ zei de man. ‘Ja, heerlijk,’ antwoordde de kapper. ‘Zeg kapper,’ ging de man verder,’ kan ik voor volgende week donderdag een afspraak maken? Een afspraak maken? Hoe bedoel je,’ vroeg de kapper. ‘Nou voor een permanentje,’ antwoordde de man. Op dat moment wist de kapper niet hoe hij moest reageren. De vraag overrompelde hem, maar hij kwam toch nog snel met een antwoord.
En een goeie! Hij begon te gniffelen en zei toen, ‘ hoe wil je het hebben, boven of onder.’
Ik lag plat in de stoel van het lachen. De man zei verder niks. Hij grijnsde alleen maar en liep weg. ‘Ja, ja, ‘ zei de kapper en ging verder met mij te knippen. Maar ik zag in de spiegel dat hij een ‘smile on his face’ had van voldoening. Zo van, dat heb ik toch maar effe mooi gezegd. Hij had gewonnen. Een bezoek aan de kapper door een dergelijke plotselinge onderbreking kan ook wel eens fijn zijn.
Weekschijf.png)
