Nu op radio Emmen
DE BIEFSTUK
Wij waren op vakantie in het zuiden van Portugal de Algarve en zaten op een gezellig terrasje zoals er daar zo vele zijn en dronken een koel drankje. We hadden een warme dag doorgebracht op het strand en de zeelucht had ons dorstig en hongerig gemaakt. Nadat wij de menukaart hadden bekeken bestelden we aardappelen met groente en biefstuk. Toen wij even later zaten te smullen van onze maaltijd, het eten is er uitstekend en niet duur, zag ik een kleine jongen aankomen die op korte afstand naar ons bleef staan kijken.
Heel verlegen stond hij naar ons te staren. Wij schonken er verder geen aandacht aan want je ziet daar veel meer kinderen rondlopen op de terrassen. Maar deze jongen kwam steeds dichter bij ons en scharrelde maar om ons heen. Hij zei niks maar met zijn grote donkere kijkers keek hij ons bijna de borden van de tafel. Kom dacht ik, laat ik hem eens aanspreken. ‘Hallo,’ zei ik. Hij reageerde niet. Ik zei nog eens hallo. Hij bleef nog even staan kijken en wees toen begerig met zijn vinger naar het bord. Dat is biefstuk, probeerde ik hem uit te leggen.
Oh, je zag dat het water uit zijn mond liep. In mijn gebrekkig portugees vroeg ik hem wie hij was en waar hij woonde. Ik begreep uit zijn woorden dat hij uit de buurt kwam. Hij zag er sjofel uit. Zijn blousje was gescheurd, het broekje was gerafeld en hij liep op blote voeten. Ik kreeg het met hem te doen. Ik dacht die heeft volgens mij nog nooit een biefstuk gezien laat staan gegeten. Ik wees naar mijn mond en vroeg of hij honger had. Hij begreep meteen wat ik bedoelde want hij knikte overtuigend ja.
Ik riep de ober en bestelde een biefstuk, aardappelen en groente voor hem.Even later zat hij bij ons aan tafel te schransen. Hij glunderde steeds als hij weer een stukje van de biefstuk afsneed en snel in zijn mond liet verdwijnen. Wij genoten om die jongen zo lekker te zien eten. Wat is de wereld toch raar verdeeld, dacht ik. De een heeft in overvloed en de ander heeft niks. Toen hij het eten op had stond hij op gaf ons de hand en bedankte ons. Daarna liep hij op een draf vrolijk weg. We keken hem na we hadden toch een van de velen die het niet zo breed hebben een plezier gedaan en dat gaf ons veel voldoening.
Weekschijf
