Nu op radio Emmen
Boodschappen doen
Een prachtige zomerse zondagmiddag. We hadden ons bij de schare mensen gevoegd die naar buiten waren getrokken om van het mooie weer te genieten. Het was dan ook behoorlijk druk met fietsers en wandelaars. Wij waren naar het Oosterbos gegaan om de vernielingen aan de natuur eens met eigen ogen te gaan bezien. Officieel heette het 'de vorderingen van de herinrichting van het natuurgebied', maar van vorderingen in positieve zin was nog weinig te zien, volgens Alex.
Ik bezwoer hem dat hij het ruim moest zien. Over veertig jaar zouden hier heus wel weer grote prachtige bomen zijn gegroeid. Hij keek me mistroostig aan. “Dat is juist het punt”, verklaarde hij. “Weet je wel hoe oud ik ben over veertig jaar? Ik ben bang dat ik dan niet meer in staat ben om hier van de natuur te komen genieten”. Ik keek hem peinzend aan en in gedachten rekende ik vlug uit hoe oud hij dan zou zijn en ik moest toegeven dat hij een wel heel krasse baas moest worden om hier over veertig jaar nog rond te kunnen lopen. Alex bekeek somber zijn voeten.
Plotseling vroeg hij: “voel jij je wel eens oud”? Ik haalde mijn schouders op. “Ik ben geen twintig meer, maar ik voel me zoals ik me voel, gewoon mijzelf. Niet oud en niet piepjong. Maar oud? Nee, dat niet”. Hij knikte ernstig. “Mijn opa zei weleens: 'je wordt pas oud, als je de wereld om je heen niet meer kan begrijpen' en daar heb ik vandaag nog al eens aan moeten denken”. Ik keek hem geamuseerd aan. “Bedoel je nu dat je de wereld om je heen niet meer begrijpt”, vroeg ik hem. Hij knikte. “Ik voel me helemaal niet oud, maar begrijpen doe ik sommige dingen niet meer”. Hij bleef even stil en zei toen: “zoals gisteren in Alphen a/d Rijn. Daar kan je toch met je verstand niet bij, dat iemand zomaar in een winkelcentrum om zich heen begint te schieten. 7 doden en 17 gewonden, het is toch te gek voor woorden? Ik heb er zelfs vannacht van gedroomd!”
Hij begon te grinniken. “Als de aanleiding niet zo triest was, was die droom eigenlijk best wel vermakelijk. Truus en ik moesten boodschappen gaan doen. We liepen naar de deur en Truus vroeg of we alles hadden. Toen ik alles checkte, ontdekte ik dat we beiden een kogelvrij vest droegen en dat we ook allebei een grote revolver in een holster op onze heup hadden. Ja hoor, antwoordde ik, pistool, kogelvrij vest, commandomes, ik ben helemaal klaar om naar het winkelcentrum te gaan. Buiten riep Truus plotseling: o, het belangrijkste zijn we nog vergeten en ze liep weer naar binnen om even later met twee gasmaskers en een boodschappentas weer naar buiten te komen. Waren we toch bijna het belangrijkste vergeten, lachte ze. We liepen naar onze pantserwagen en toen werd ik wakker”.
Hij zuchtte. “Het was maar een droom, maar zou dat het toekomstbeeld moeten worden”? Troostend legde ik mijn arm om zijn schouder. Ik voelde een rilling door hem heen gaan toen hij naar me opkeek en zei: “eerst dacht ik gisteren, dat is één gestoorde gek. Maar zojuist hoorde ik op de radio dat er in Hoogvliet een knaap van 17 opgepakt was omdat hij rond getwitterd had, dat hij het in Hoogvliet nog wel eens dunnetjes over zou doen en dan wel voor wat meer doden zou zorgen. En daarom voel ik me oud, want ik begrijp hier helemaal niets meer van”!
Ik besloot dat ik Alex ging helpen met oud voelen, want ik begrijp het ook niet!
Weekschijf
