Nu op radio Emmen
Bekeuringen 2
“Bah”, zei Alex plotseling. “Wat kan een toevallige opmerking toch een tijd in je hoofd blijven zitten”. We liepen fakir te spelen langs het bos. Het was zaterdag en we waren met de auto even naar het bos gereden om een frisse neus te halen en de wind sneed als met duizenden naalden op elk niet bedekt stukje huid. Verder zocht ze meedogenloos elk kiertje in onze kleding op en rukte aan onze jas en broek met haar ijzige adem. Het zonnetje scheen vriendelijk en wij waren bedot door haar glimlach. Het was gewoon ijzig koud. Bibberend hadden we naast elkaar voort gestapt totdat we eindelijk bij een stuk waren gekomen waar we uit de wind en in de zon konden lopen. Nu voelden we plotseling de kracht van de zon, die een belofte inhield van lente en warme zomeravonden. We stonden even stil, genietend van de zon, toen Alex zijn opmerking maakte.
“Wat kan een toevallige opmerking toch een tijd in je hoofd blijven zitten”. Ik knikte bevestigend. “Wat zit je dwars”, vroeg ik hem. Hij lachte. “Dwars zitten is een groot woord. Maar ik heb heel de week moeten denken aan die opmerking van Henk vorige week. Je weet wel, hij had die bekeuring gehad en vond dat ieder maar naar draagkracht een bekeuring moest betalen”. Ik knikte weer, ik wist het nog. Alex bleef even stil en vervolgde toen: “in eerste instantie leek me dat wel rechtvaardig, maar nu weet ik het niet meer”. Ik keek hem vermaakt aan. “Vertel, wat brengt je aan het twijfelen”. Alex keek eerst nadenkend naar de grond. Toen schudde hij het hoofd en keek me aan.
“Ik ben deze week op verjaardagsvisite geweest bij een zus van me in de buurt van Rotterdam”. Hij stopte even en ik wachtte geduldig. Alex kennende zou hij zo wel losbarsten met zijn verhaal. En dat gebeurde ook. Plotseling kwam heel het verhaal eruit. Hoe hij bij zijn zus het verhaal van de bekeuring had zitten vertellen en hoe de conclusie van Henk was geweest en dat hij dat eigenlijk wel een goed idee had gevonden. Zijn zwager was even stil geweest en had toen gevraagd: “vind je dat werkelijk”? Alex had geknikt, want ja, hij vond het eigenlijk wel een goed idee. Zijn zwager had alleen maar de schouders opgehaald en gezegd: “nou, ik vind het een heel slecht idee”. Alex had vol vuur zijn stelling verdedigd, maar zijn zwager had hem afgekapt en hem gezegd: “kijk nu eens hier op straat rond. Jouw idee zou alleen maar een nog grotere vrijbrief zijn voor alle criminelen”.
Alex had hem alleen maar aan kunnen kijken en wist niets te zeggen. “Kijk nu eens hier op straat”, had zijn zwager weer gezegd. “Iedere hardwerkende man met een inkomen wordt dan extra gestraft. Maar neem nu bijvoorbeeld eens een drugsdealertje met een uitkering. Hij pakt een duizend euro in de week met zijn handeltje, rijdt voor het vaderland weg of er geen verkeersregels bestaan en hoeft dan als beloning altijd de laagste boetes te betalen”. Toen Alex en zijn vrouw later naar huis gingen werden ze in de stad gesneden door een fonkelende BMW met aan het stuur een jonge snaak van amper twintig. Met een bruut geronk stoof de auto ver boven de maximumsnelheid door het verkeer. Alex keek me aan en besloot: “mijn zwager had naar mijn mening een goed punt. Ik heb er de verdere week elke keer aan moeten denken en ik denk dat hij gewoon gelijk heeft”.
Weekschijf
