Nu op radio Emmen
Bekeuringen
De zaterdagmiddag was weer nat. Nee, de lente was nog ver, daar waren we het wel over eens. Alex zat mopperend in de auto. Hij moest een nieuw filter halen voor een wasemkap en had besloten dat in Klazienaveen te doen. Die paar kilometer dat dat verder was als naar het centrum van Emmen werden goedgemaakt doordat je in Klazienaveen tenminste nog kon parkeren. Maar aangenaam was het niet om de deur uit te gaan. In Klazienaveen had Alex zijn boodschap snel gedaan en zo stonden we even later weer buiten. Wat zouden we doen, weer naar huis of even ergens nog wat warms drinken? We besloten tot het laatste en stapten naar het “Schip”. We gingen naar binnen en zochten een plekje. Iets wat niet zo eenvoudig was, want het was behoorlijk vol. Terwijl we rondkeken, klonk het van een paar tafeltjes verder vrolijk: “hee, Alex”. We keken in de richting en Alex gezicht klaarde op. “Hee, Henk, die stoelen bij jou nog vrij”? “Ja hoor”, klonk het terug, “kom er maar bij”.
We liepen naar het tafeltje waar een man en een vrouw zaten. Twee stoelen waren vrij. Alex stelde voor. “Henk en Karin. Henk is een oude werkmaat van me”. We gingen zitten en bestelden warme chocolademelk. Al gauw waren Alex en Henk in een druk gesprek gewikkeld. Henk had namelijk die dag een accept-giro van het Leeuwardens Justitieel Incassobureau ontvangen en gaf lucht aan zijn ongenoegen. “Een paar kilometer te hard op een bijna lege weg. Het is te gek voor woorden. Als je tegenwoordig een bon krijgt is bijna je halve vakantiebudget weg. En dan het zoeken van agenten. Schrijven, alleen maar schrijven. Laten ze dieven gaan vangen. Maar wat wil je, ze moeten hun aantal bekeuringen halen anders krijgen ze een douw”.
Een anekdote van lang geleden schoot me door het hoofd en ik schoot in de lach. De anderen keken mij verbaasd aan dus ik vertelde: “Het gebeurde in de plaats waar ik opgegroeid ben. Hoewel dat in die tijd al op weg was om van een dorp door te groeien naar een grotere gemeente, was er nog één agent die beschouwd kon worden als de laatste der Mohikanen. Een echte ouderwetse dorpsveldwachter! Als je als jongetje 's avonds zonder licht reed en werd betrapt door hem, dan werd je gewaarschuwd voor de gevaren van het zonder licht rijden en mocht je zonder bekeuring verder gaan lopen. Maar wee je gebeente als hij je de week daarop weer betrapte. Dan was je echt het haasje, want hij liet niet met zich spotten. Op zekere dag werd hij bij de commissaris op het matje geroepen, want hij schreef maar één derde bekeuringen van het aantal van andere agenten en dat kon dus niet.
Hij knikte begrijpend en stapte naar buiten. Daar keek hij eens om zich heen, pakte zijn dienstfiets en reed naar het begin van de hoofdstraat, krabde zich daar eens onder zijn kin en begon te schrijven. Het was nog in de tijd van de ijzeren vuilnisbakken en die mochten maar een paar uur na het legen aan de straat staan. Die tijd was verstreken, dus hij schreef in één keer zijn bonnenboekje vol. Als eerste de burgemeester, toen een advocaat, een notaris, alle notabelen konden er aan geloven. Hem werd nooit meer gezegd dat hij te weinig bekeuringen schreef”.
Weekschijf
