Nu op radio Emmen
BEZOEK AAN EEN DIERENASIEL.
Ons hondje dat bijna elf jaar bij ons mocht zijn was dood. Hoewel ze al ziekelijk was kwam het toch nog geheel onverwachts. We hadden er veel verdriet om en misten haar erg. De beste oplossing was volgens ons om zo vlug mogelijk een vervanger of vervangster te nemen. Nu hadden we al afgesproken dat als we weer een hond zouden nemen we er dan een uit een asiel zouden halen. En nu was het zover. Op een zonnige morgen reden we naar het asiel. Het asiel was erg landelijk gelegen.We parkeerden onze auto, stapten uit en liepen naar de ingang. Daar werden we door een bediende en enkele loslopende honden hartelijk ontvangen.‘Goedenmorgen, kan ik u helpen,’ vroeg de mevrouw.’Ja, we zoeken een hond,’ zeiden we. Loopt u deze gang maar af. Daarna kunt u rechts of links en daar bevinden zich de hokken met de honden. Kijkt u maar rustig of er iets voor u bij is.’Opgetogen liepen we de gang door en hoe dichter we bij de plaats kwamen waar de hokken zich bevonden hoe meer lawaai. Mensen nog aan toe wat een kabaal. En het werd nog veel erger toen we voor de hokken langsliepen. Ik moet zeggen dat het een heel aandoenlijk gezicht was al die grote, kleine, mooie en lelijke honden rechtop tegen de tralies te zien staan en te horen janken en blaffen.
En dan die zielige uitdrukking in hun ogen zo van, ‘neem je mij,’te zien. Maar er waren ook een paar bij die woest uitkeken en hun tanden ontblootten bij het zien van ons. Maar ze hadden allemaal maar één doel weg uit de hokken met de tralies. Het is bijzonder moeilijk om een keuze te maken. We liepen dus maar eens een paar keer voor de hokken langs en kozen er uiteindelijk drie uit. Twee kleine en een grote hond, een collie. Eén van deze drie moest onze nieuwe huisgenoot worden. We gingen terug naar de receptie. En iets gevonden,’vroeg de bediende. ‘Ja, we hebben er drie,’zeiden we. ‘Fijn zo.’Ze haalde een kaartenbak tevoorschijn.
Op de kaarten stonden de naam, herkomst, leeftijd en de goede en de slechte eigenschappen van het dier vermeld. Maar er zijn ook dieren waarvan niets bekend is. Honden die aan hun lot worden overgelaten terwijl de baas of bazin heerlijk genieten van hun vakantie. We moesten echter een hond hebben die goed kon opschieten met katten. ‘Nou, de collie fijne hond, kan echter niet bij poezen. Jammer. Nummer negen, kan goed alleen zijn, maar kan absoluut niet overweg met katten. Dan blijft nummer elf over. De naam is Pasja, een bastaard,vijf jaar oud, lief en betrouwbaar hondje.
Drie maanden bij een baas ondergebracht, maar die kon of wilde haar niet houden.Weer teruggebracht naar het asiel en zit hier nu al weer een jaar. Maar nu komt het, ze kan heel goed opschieten met katten. Nou, dat is ze, haal haar maar uit het hok,’zeiden we. Heel parmantig kwam Pasja aan de band met de bediende naar ons toelopen. Ze kwispelde met haar staart toen ik haar over de bruine, zwarte kop aaide en likte mijn hand. Ze was vreselijk blij dat kon je zien. We mochten buiten een wandeling met haar maken, wat Pasja vanzelfsprekend erg waardeerde. ‘Goed we nemen deze,’ze leek ons een trouw en aanhalig dier toe.
Je moet er voor betalen omdat het dier diverse injecties heeft gehad voor ziekten. ‘Succes ermee,’zei de mevrouw. O, o, wat was Pasja blij toen wij de deur van het asiel achter ons dichttrokken. We liepen naar de auto en openden het achterportier. Ze sprong er meteen in en ging bedeesd in een hoek liggen met de oortjes plat op haar kop. Onder het rijden dacht ik wat zal er in haar omgaan.’ Waar ga ik naar toe, krijg ik een goede baas waar ik mijn gehele leven mag blijven?’ Eerst kregen we het verkennen en besnuffelen van ons huis.
Ook de katten kregen een beurt, hoewel die er niet van gediend waren en met opgeheven poot en dikke staart klaar stonden voor eventuele te brutale acties. Ja, een vreemde hond in huis, dat gaat zomaar niet. Na een uur was de kat, hond verhouding al geheel anders. Pasja ligt het grootste gedeelte van de dag in haar mand ze is er ontzettend dol op. Pasja is een fijne hond. Als ik haar opgerold, vredig in haar mand zie slapen dan denk ik ja, jij hebt geluk gehad, maar die andere arme drommels, de honden en katten en nog vele andere dieren die weken, maanden, jaren en sommige zelfs hun hele leven lang daar achter de tralies moeten doorbrengen niet.
Als men er toch overdenkt om een hond, kat of ander dier te nemen, stap dan eens een asiel binnen. Er is keuze genoeg en het zijn vaak de gezondste,liefste en dankbaarste dieren. Ze willen toch ook zo graag een home, een baas of bazin die ze knuffelt en een beetje verwent. Ik geloof niet dat men er ooit spijt van krijgt.
Weekschijf
