Nu op radio Emmen
Twitteren
Het leuke van verjaardagen is, zeker als het niet binnen de familie is, dat je weer veel nieuwe onbekende gezichten ziet en achter die gezichten, nieuwe onbekende mensen met allemaal hun eigen inzichten en meningen. Vaak hoor je meningen die je al vele malen eerder hebt gehoord, maar soms zijn er opmerkingen die je eigen mening over iets danig aan het wankelen kunnen brengen en hele nieuwe inzichten kunnen geven. En natuurlijk is het gewoon gezellig om met weer eens heel andere mensen van gedachten te wisselen.
Afgelopen vrijdag was er weer zo'n verjaardag. Een broer van Alex was jarig en we waren samen op visite gegaan. Toen we om een uur of acht aankwamen, zat het hele huis al afgeladen vol. Nadat we de jarige gefeliciteerd hadden keken we een beetje hulpeloos om ons heen of er ergens nog een plekje was. Dat was er duidelijk niet, maar gestommel op de trap vertelde ons dat er in de verste uithoeken van het huis toch nog een paar stoelen te vinden moesten zijn en dat bleek ook zo. Twee klapstoeltjes werden even later over de hoofden van de gasten heen aangegeven en rond de tafel schoof iedereen bereidwillig wat opzij om ruimte te maken en zo zaten we even later met koffie en gebak te luisteren naar de gesprekken om ons heen.
Al snel werden we opgenomen in de gesprekken en zoals het zo vaak gaat, dwarrelde de onderwerpen alle kanten op. Iemand vertelde dat een kennis van een kennis pas ontslagen was. Hij had zich ziek gemeld, maar op hyves vertelde hij dat hij zo druk bezig geweest was met de kamer behangen en dat had zijn baas toevallig gelezen. Een luid gelach was het gevolg. Een ander vertelde dat hij met hyves was gestopt. “Ik had na verloop van tijd wel honderd vrienden”, deelde hij mede, “maar wat moet je daar nou mee? Voor mij zijn vrienden mensen die je opzoekt en die bij je op bezoek komen”. Hij bleek geen roepende in de woestijn te zijn, want er waren meerderen die het met hem eens waren. Ook ons werd onze mening gevraagd. Alex en ik keken elkaar aan en schoten in de lach. Geen van ons beiden had ooit de behoefte gevoeld om ziel en zaligheid aan het internet toe te vertrouwen. Voorstanders vonden ons maar een stelletje oude zakken die niet met hun tijd meegingen, maar plotseling kwam er hulp van onverwachte kant.
Tegenover ons zat een dertiger die aandachtig het gesprek gevolgd had. Nu kwam hij met een onverwachte reactie. “Neem nou het woord twitteren”, zei hij. “Iedereen die denkt dat hij wat is, is aan het twitteren. Maar uiteindelijk heeft het woord twitteren een negatieve klank gekregen. Zoiets als prietpraat”. De voorstanders protesteerden luid, maar hij hief zijn hand op en vroeg: “voorbeelden”? Hij dacht even na en zei toen: “Paris Hilton, Britney Spears en zelfs Kim Holland”. “Ja, nou noem je ook wat op”, zei zijn buurman. “O, maar ik kan ook dichter bij huis blijven”, was het weerwoord. “Wat denk je van een korpschef, die twee doden door koolmonoxide af doet met een misdaad in de huiselijke sfeer of onze eigen wethouder Arends, die iemand met sympathieën voor de PVV direct bestempeld als een racist. Is dat soms geen prietpraat? Voor mij staat twitteren gelijk aan 'nergens verstand van hebben en je toch willen laten horen'”!
Weekschijf
