Nu op radio Emmen
De politiek
Ze waren als een hechte vriendenclub opgegroeid. De verhalen over de dingen die ze met z'n allen gedaan hadden, de anekdotes uit een ver verleden waren velen. De vriendenclub was steeds groter geworden omdat de één na de ander verkering kreeg en toen kwam de tijd dat de groep twee keer zo groot was. Maar zoals het in het opgroeien zo vaak gaat, veranderingen waren onvermijdelijk. Na het verkering krijgen ging de één na de ander trouwen en de groep waaierde uit over het hele land. Ieder stel kreeg daarbij ook zijn eigen leven en sommige contacten verwaterden en de vriendenclub viel in de loop der jaren uit elkaar. Hier en daar bleven sommige lijntjes behouden, maar het geheel verdween.
Jaren gingen voorbij en plots was daar het moment dat het eerste stel 25 jaar getrouwd was en wat nog mooier was, het lumineuze idee had, de oude vriendengroep op hun 25 jarige bruiloft uit te nodigen. Heel de vriendengroep gaf gehoor aan de uitnodiging en wat bleek? Ieder stel was nog steeds bij elkaar en die avond vielen de voorbije jaren weg en het was of men elkaar de vorige week nog gezien had. Na al die jaren klikte het nog steeds. Ook de anderen nodigden de groep uit op hun 25 jarige bruiloft, maar toen de laatsten 25 jaar waren getrouwd, begreep een ieder dat er wat moest gebeuren, wilde de groep niet opnieuw uit elkaar vallen. Die avond werd er afgesproken dat men minstens één keer per jaar bij elkaar zou komen en zo ging het al vele jaren. Die dag was het weer zo ver. Uit het hele land waren ze op komen dagen en nu zaten bijeen op een terrasje in Emmen en praatten honderduit over kinderen en kleinkinderen en de foto's gingen van hand tot hand. Er moest tenslotte een jaar bijgepraat worden. Nu kwamen Alex en ik het verhaal binnen wandelen. Vlak naast de groep vrienden en vriendinnen was nog een tafeltje vrij en daar vlijden wij ons neer om even een versnapering te nuttigen. De gesprekken naast ons aan de aanééngeschoven tafeltjes waren woordelijk te volgen. We wisten natuurlijk wel dat het helemaal niet netjes is om dat te doen. Maar ja, het vlees bleek zwak toen het gesprek op de politiek kwam. Want wat is er nog leuker om de mening van vreemden te horen over de dingen waar we allemaal mee te maken hebben?
Het was verrassend te horen dat er eigenlijk niemand was die ook maar enig vertrouwen had in onze politiek, landelijk noch lokaal, want al snel gingen de verhalen over en weer over de blunders van hun respectievelijke gemeentebesturen. Overduidelijk bleek dat er overal tussen het bestuur en de bevolking een diepe kloof bestond. En ook landelijk kon de politiek geen goedkeuring vinden. Een al grijzende man verwoordde het al snel. “Als we een echte democratie zouden zijn, zou met de uitslag van de laatste verkiezingen er allang een regering moeten zijn van PVDA, VVD en PVV. Want dat wilde het volk”, zo betoogde hij. “Maar wat zegt de PVDA: wij willen niet met de PVV regeren. En daarmee zeggen ze indirect: het volk kan dan wel wat willen, maar daar hebben wij niets mee te maken. Daarmee handelen ze dus zoals ze de PVV verwijten. Ondemocratisch”! Alex grijnsde naar me en zei: “ja ja, de kloof tussen de politiek en het volk is groot en de afstand tussen Den Haag en Emmen is nog groter”!
Weekschijf
