Nu op radio Emmen
Jan Pronk
Afgelopen zaterdag liep ik naar Alex. We hadden afgesproken dat ik voetballen zou komen kijken. De Johan Cruijff bokaal, oftewel Ajax tegen Twente. Ja, het werd tijd dat de voetbalcompetitie weer begon. Want ja, met de WK voorbij, de Tour de France afgelopen en de regeringsformatie in het slop, was het eigenlijk komkommertijd geworden. De meeste mensen waren op vakantie en de temperatuur had een tandje teruggeschakeld en ik, ik was benieuwd wat Alex deze week opgevallen was. Met Alex in de buurt gebeurde er altijd wel iets.
Bij Alex aangekomen, liet ik me, na gegroet te hebben, op de bank vallen. Precies op tijd voor de koffie. Even later zaten we met een kop koffie voor ons gezellig te kouten in afwachting van de wedstrijd. Op een gegeven moment kwam het gesprek op dromen. Hoe dat dat gebeurde kan ik niet meer herinneren. Opeens ging het erover en Alex' vrouw begon te lachen. “Daar kan jij wel over mee praten, hè Alex”, lachte ze. Alex keek haar meesmuilend aan. Ik voelde dat er weer een verhaal aan zat te komen en besloot een spierinkje uit te gooien. “Hoezo”, vroeg ik. Truus lachte. “Als Alex droomt, dan ligt hij constant zijn armen en benen te bewegen. Daaraan merk ik dat hij droomt. Nou, vannacht was het weer bingo hoor”! En Alex demonstreerde ter plekke hoe een boer met kiespijn lacht. Ik besloot nog wat verder te vissen. “Wat droomde je dan”, vroeg ik hem.
Alex zuchtte diep. “Vrijdag las ik een interview in het Dagblad van het Noorden met oud-minister Jan Pronk”. “Ja”, viel Truus hem in de rede: “daar schoten hem direct al de vlammen van uit de oren”. Ik dacht even na, maar kon me niet herinneren het gelezen te hebben. “Nou”, zei Alex: “de kop luidde: praten met de taliban, andere oplossing is er niet”. Nu wist ik het weer, ik had het wel gelezen. Jan Pronk had als voorzitter van het IKV kritiek op het optreden van Nederland in Afghanistan. “Juist”, zei Alex: “en om voorzitter van het IKV te worden moet je aantonen dat je wereldvreemd bent en buiten de realiteit van alledag leeft en dan hebben ze aan Jan Pronk een hele goede. Praten met de taliban! Zie je het al voor je? Praten en onderhandelen met iemand die niet WIL praten! Kijk, als de taliban wel zou willen praten, dan zou Jan Pronk de aangewezen persoon zijn. Dan zouden de taliban na een paar maanden onderhandelen, uit pure wanhoop, Afghanistan ontvluchten. Maar het probleem is dat de taliban niet wil onderhandelen”. Hij bleef even stil en ging toen peinzend verder: “vannacht droomde ik dat ik journalist was. Ik moest naar Afghanistan om de onderhandelingen tussen de taliban en Jan Pronk te verslaan. Het werd een ramp. Toen hij uit het vliegtuig stapte, werd hij opgewacht door een aantal zwaar bebaarde taliban strijders en naar zijn hotel gebracht. Het werd één grote teleurstelling voor onze Jan. Geen mooie dames die hem opwachtten in het hotel. Vond de taliban niet goed. Misnoegd trok hij het goedgevulde koelkastje op zijn kamer open. Helemaal vol met........ Mineraalwater. En hoe het verder ging, weet ik niet. Truus maakte me wakker”. Hij zuchtte diep. “Maar toch was het een mooie droom. Ik had alleen graag willen weten hoe hij afliep”.
Weekschijf
