Nu op radio Emmen
Italië
De zomer is de tijd van de toevallige ontmoetingen en de onverwachte gesprekken. Het hele land is in vakantiestemming en trekt van hot naar her. Het gevolg? Op terrasjes is voor de thuisblijvers ook heel wat vreemde talen en tongvallen te beluisteren en voor mensen als Alex en ik geeft dat veel genoegen. Tenslotte hoe vaak kan je op een Emmens terrasje onvervalst Limburgs afgewisseld met plat Haags en Goois dialect beluisteren? Wij hoorden het allemaal die drukke zaterdag in de stad. Zelfs nog meer, want ook Engels, Duits en Frans hoorden we spreken in de grote groepen mensen die langs ons terras trokken. We zaten te genieten in de warme zon.
Aan het tafeltje naast ons ontdekten een stelletje van middelbare leeftijd kennissen die langs liepen. Er werd luid geroepen en even later werd er druk met stoelen geschoven, zodat een ieder kon zitten. We hoorden kreten als: o, dat is ook toevallig en: goh, dat we elkaar nu hier tegen het lijf moeten lopen. O, wat is de wereld toch klein. Ervaringen werden uitgewisseld en het bleek dat het ene stel in een bungalowpark bivakkeerde en het andere stel met de caravan op een camping stond. Beide stellen kwamen uit de randstad en het bleek dat de dames zussen van elkaar waren. Inderdaad een heel toevallige ontmoeting.
Terwijl Alex en ik nog wat te drinken bestelden ontspon er aan het tafeltje naast ons een geanimeerd gesprek. Wij konden het niet helpen, maar zelfs met onze rug naar de twee stellen, konden we het gesprek woordelijk volgen. Na het uitwisselen van de dingen die ze al waren wezen bekijken, vroeg de ene zus plotseling aan de andere: “heb je het vorige week ook gelezen in de krant”? De ander wist blijkbaar niet waar haar zus naar toe wilde, want ze vroeg: “wat had ik moeten lezen”? De eerste zus ging er eens goed voor zitten en zei: “weet je nog dat ik, toen ik vijftien was, nog een paar maanden verkering heb gehad met die Italiaanse jongen? Die Angelo van een paar huizen verderop in de straat”? De tweede zus kon het zich nog herinneren en vroeg of dat ze wat over die Angelo in de krant had gelezen. “Nou dat niet bepaald”, antwoordde zus één. “Maar je moest je eens voorstellen dat het toen wat blijvends was geworden”. Ze schudde het hoofd. “Nou”, zei zus twee, “dan hadden we nu misschien in Italië op een terrasje gezeten. Alleen dan zou Jaap er niet bij zijn”. En ze giechelde even. Jaap keek haar donker aan, maar zus één ging al weer verder: “ik ben toch blij dat het Jaap geworden is. Als je in Italië woont, dan mag vrijelijk afgerost worden door je echtgenoot en dat is in Nederland gelukkig strafbaar” en ze lachte fijntjes naar haar Jaap. Nu kwam het hele verhaal eruit. Dat een rechter een man in Italië vrijgesproken had van huiselijk geweld, omdat zijn vrouw een sterk karakter had. Daarom vond de rechter dat hij zijn vrouw had mogen slaan. Zus twee snoof verontwaardigd. “Dat is een vrijbrief om je vrouw te slaan. Als je iets doet wat je man niet goed vindt, heb je een sterk karakter en mag hij erop los slaan. Lekker land Italië! Jaap grijnsde naar zijn zwager en vroeg hem: “zullen we dan maar gaan emigreren.
Weekschijf
