Nu op radio Emmen
Verjaardag
Het weer was prachtig zaterdag. Alex en ik waren uitgenodigd voor een surprise-party in het midden van het land, ergens tussen Utrecht en Gorinchem. De surprise-party gold een persoon die de zeven kruisjes, oftewel zijn zevende decennium bereikte. Toch zeker een mijlpaal dat gevierd mocht worden en zoals al gezegd, wij waren daarvoor uitgenodigd. Iets na het middaguur gingen we op pad en Nederland ontrolde voor de voorruit van onze auto als een steeds veranderend schilderij vol van kleuren. De bomen stonden zwaar in het groen met toch die kleuren, die je deden beseffen dat het einde van de zomer naderde. Hier en daar kon je stukken fel lichtgroen grasland zien waar pas gehooid was, maar ook stukken met aardappelen die opnieuw volop stonden te bloeien.
Alex wees ernaar en merkte op dat de boeren daar niet blij mee zouden zijn. Ik keek hem vragend aan. “Nee”, legde hij me uit, “als aardappelen voor de tweede keer gaan bloeien is dat een teken dat de groei stil heeft gestaan en dat ze helemaal overnieuw beginnen en dus opnieuw aardappelen gaan vormen. Je krijgt dan een oogst met heel veel, maar wel heel kleine aardappelen en daar wordt een boer niet blij van. Heel weinig kilo's van een hectare en heel veel onbruikbare aardappelen. Plus dat heel veel krielaardappeltjes achter blijven op het land, die volgend jaar wel uit gaan lopen”. Ik knikte en besefte dat ik weer een stukje wijzer was geworden. Maar, of de boeren het nu leuk vonden of niet, het was een prachtig gezicht. Nog prachtiger werd het na Vianen, toen we van de snelweg af waren gegaan en via met bomen omzoomde polderweggetjes onze rit vervolgden. We waren het deze middag roerend met elkaar eens, Nederland was in één woord: wonderschoon!
Het opgegeven adres bleek een theehuis midden in de polder te zijn. Een oude boerderij tussen grote wilgen en, zeker met dit weer, een oase van rust na de drukke Nederlandse snelwegen. Zo'n veertig, vijftig man (en ook vrouw) waren gekomen om de jarige te verrassen en de sfeer was gezellig en gemoedelijk, met gasten uit het hele land, van Drenthe tot Limburg met alle provincies daartussen en ten westen. Al heel snel waren we in gesprek met een aantal mensen, bekenden en minder bekenden, en al gauw ging het gesprek over de formatie in Den Haag. Niemand bleek echt blij te zijn met de formatie, maar, zo zei iemand, wat kan je ook verwachten na zo'n verkiezingsuitslag? Nederland heeft gesproken en wel op zo'n manier dat er geen regering te vormen is en trouwens, of je nu door de kat of door de hond gebeten wordt, gebeten wordt je toch. O ja, sprak een ander. We hebben jaren gespaard en nu waren we aan een andere auto toe en hebben we een hebride gekocht van een bekend Japans merk. Het kwam wel wat duurder uit dan de begroting eigenlijk toestond, maar ja, je wilt toch ook je steentje bijdragen aan het milieu. We hoefden geen wegenbelasting meer te betalen, dus zo kwam de begroting weer wat in evenwicht. Hij knikte droevig. En nu zijn er al weer mensen binnen de VVD, die die maatregel weer terug willen draaien en mag je dus straks extra gaan betalen, want door zijn extra accu's weegt die auto behoorlijk zwaar. Dat noemen ze nou politiek met langetermijnvisie. En binnensmonds: maar niet heus!
Weekschijf
