Nu op radio Emmen
Moerdijk
“Nou, het was me het weekje wel”. Alex schudde het hoofd en grijnsde. “De meest vreemde dingen zijn er gebeurd en ik kan het met mijn simpele boerenverstand niet meer bevatten”. We zaten in een januari-kale kamer. U kent dat gevoel wel als de kerstboom net de deur uit is en de kamer er dan zo leeg en kaal uitziet. Maar het zonnetje scheen vriendelijk en dat maakte veel goed. Hier en daar was er nog een klein plukje sneeuw te zien. Alleen nog op plekken waar de wind enorme sneeuwhopen had opgewaaid of daar waar menselijke inspanningen de sneeuw op hoge hopen had opgestapeld. Maar dat was allemaal verleden tijd. Het waren nu nog maar zielige overblijfselen van een al bijna vergeten sneeuwdek die het groen van het weer zichtbare gras alleen maar groener deed lijken.
Onder het genot van wat koffie zaten we wat te filosoferen. Alex roerde in zijn koffie en zei: “ja echt, overal op de wereld vallen de vogels dood uit de lucht. In Amerika, maar ook in Italië. Daar heb ik nog nooit van gehoord”. Truus lachte. “In bijbelse tijden schijnt het anders wel voorgekomen te zijn. Ik dacht dat de Israëlieten in de woestijn zo ook wel eens aan eten gekomen zijn”. “OK”, gaf Alex toe, “maar zolang als ik leef heb ik er nog nooit van gehoord”. Ik vond dat ik nu ook een duit in het zakje moest doen. “Ach wat er ook gebeurd en hoe gek het ook is, het is meestal wel eens eerder gebeurd”. Alex knikte. “Ja, en dan de nieuwe inzichten die er ondertussen zijn. Ik heb nooit geweten dat spruiten eten zo gevaarlijk is”.
Zowel Truus als ik keken Alex stomverbaasd aan en Truus schoot in de lach. “Je hebt weer wat bedacht”, proestte ze, “laat maar eens horen. Want zover ik weet zijn spruiten juist heel gezond”. Alex knikte. “Dat heb ik ook altijd gedacht, maar ze schijnen toch veel gevaarlijker te zijn dan we dachten”. Hij hield even stil om de spanning wat op te voeren. “Neem nou die brand in Moerdijk. Tienduizenden liters chemicaliën zijn er verbrand. Er was een rookwolk die tot tientallen kilometers ver te zien en te ruiken was. Maar de mensen konden gerust zijn. Er werd constant gemeten en er kwamen geen gevaarlijke stoffen bij vrij. Uit voorzorg deuren en ramen gesloten houden en er was geen vuiltje aan de lucht. Hooguit een rookwolkje. Niets aan de hand. Maar ja, die rook trok ook over de Hoekse Waard en daar worden veel spruiten geteeld. En wat bleek? Spruiten blijken heel gevaarlijk te zijn. Want als daar rook zonder schadelijke stoffen over gaat, schijnen die spruiten die schone rook om te zetten in levensgevaarlijk gif en daarom mochten die spruiten niet meer geoogst worden”! Hij keek ons triomfantelijk aan. “Zijn spruiten dan gevaarlijk of niet”?
Zowel Truus als ik bleven stil. We wisten dat wat Alex beweerde niet kon, maar het punt was, hoe moest je dat weerleggen? Alex wachtte af, maar toen er geen reactie kwam haalde hij de schouders op en zei triest: “we weten dat het verhaal niet klopt. Ofwel er zaten wel flink wat schadelijke stoffen in die rook en daarom mochten die spruiten niet geoogst worden, ofwel die rook was inderdaad “schoon”, maar dan kan je die spruiten met een gerust hart eten.
Den Haag klaagt dat de bevolking geen vertrouwen heeft in zijn overheid, maar je word door diezelfde overheid toch belazerd waar je bij staat”?
Weekschijf
