Nu op radio Emmen
C'est la vie
“Gloeiende”, mopperde Alex, “wat doen al die mensen hier, in hemelsnaam”. Ik grinnikte. “Het zelfde als wij doen, denk ik”! We stonden in een menselijk file, schoudertje aan schoudertje, en konden niet voor of achteruit.
Het was allemaal een uurtje eerder begonnen. Alex kwam binnenstappen met de uitnodiging om mee te gaan naar het “C'est la vie”festival. Mijn vrouw had niet veel zin, maar ik zag het wel zitten en dus togen we samen naar het centrum van de stad. We liepen langs de oude begraafplaats en zagen een zee van fietsen. Het Walhalla voor iedere fietsendief. Heel even bewonderden we het plaatje dat ze bij elkaar vormden. Honderden sturen en zadels die met elkaar een stalen woud vormden. Het was een pracht plaatje, een stilleven in een straat vol herrie. Vol goede moed trokken we verder op weg naar het centrum, samen met nog heel veel andere mensen. Bij de eerste kraampjes werd het nog drukker en nog voor we bij de grote kerk waren, liep het helemaal vast. We stonden zoals al gezegd, schouder aan schouder en konden geen kant meer op. Na vijf minuten kwam er weer wat beweging in de mensenmassa en Alex wees me op een gangetje tussen twee kraampjes. We glipten er door en even later hadden we een beetje ruimte voor de grote kerk.
Alex wiste zich het zweet van zijn voorhoofd en bromde: “kom op, laten we maar een terrasje op gaan zoeken. Het is veel te druk om ook maar iets te bekijken”. Het was, zo bleek later, een lachwekkende opmerking. Zo veel mogelijk de drukte vermijdend, liepen we alle terrasjes af. Allemaal afgeladen vol. Uiteindelijk vonden we een terrasje aan de Hoofdstraat, buiten het C'est la vie gebeuren. Vermoeid lieten we ons neerzakken en bestelden wat te drinken. “Wat een drukte was dat”, stamelde Alex verbijsterd, “Zo druk heb ik het in Emmen nog nooit gezien”! Ik knikte. Dit was geen gezellige drukte meer, het was gewoon keivol! De serveerster zette onze drankjes op tafel, in plastic bekertjes, ja, meneer, voorschrift van de gemeente, op terrasjes mogen de drankjes niet meer in glazen, toen een oude bekende langs kwam stappen. Rense en zijn vrouw waren ook de drukte ontvlucht en zetten zich dankbaar bij ons aan tafel. En zo werd C'est la vie voor ons nog best gezellig.
Na een opmerking van Alex over de drukte grinnikte Rense. “Het is maar goed dat de gemeente aan het bezuinigen is”, zei hij, “als alle bloembakken er ook nog gestaan hadden, had je helemaal nergens meer kunnen komen”. Alex keek hem verbaasd aan. “Het was me in alle drukte nog niet opgevallen, maar inderdaad, er staan geen bloembakken, zoals in andere jaren”. Rense grinnikte weer. “Heb je dat dan nog niet gehoord? De gemeente heeft ze allemaal weg laten halen om te kunnen bezuinigen”! Alex keek hem verbijsterd aan. “De wijkvereniging betaald toch die dingen”? Rense lachte vrolijk. “Dat is toch de beste manier om te bezuinigen”, vond hij, “je laat je voor het onderhoud betalen, terwijl je ze weg-gehaald hebt, dan bezuinig je dubbel op. Uitgekookte jongens, die van de gemeente”! Alex zuchtte. “Het lijkt wel een bepaalde verzekeringsmaatschappij, wel premie betalen, maar nooit uitkeren. Kapitalisme in optima forma”!
C'est la vie!
Weekschijf
